Σάββατο 19 Ιανουαρίου 2013

Ο "πανέξυπνος τρελός" κύριος Πόε...

Η 19η Ιανουαρίου είναι η επέτειος γέννησης ενός από τους μεγαλύτερους - και συνάμα από τους πιο αμφιλεγόμενους - συγγραφείς της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Στις 19 Ιανουαρίου του 1809 γεννήθηκε στη Βοστώνη ο Edgar Allan Poe, γιος του ζεύγους ηθοποιών David Poe και Elisabeth Arnold Hopkins οι οποίοι, όμως, πέθαναν μέσα σε διάστημα 2 ετών και οι δυο, αφήνοντας το μικρό γιο τους στα χέρια του John Allan, επιτυχημένου εμπόρου καπνού από το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια και οικογενειακού φίλου της μητέρας του. Η οικογένεια Allan μετά από μια 5ετία διαμονής στην Αγγλία, επέστρεψε στις ΗΠΑ και στο Ρίτσμοντ, όπου και ο νεαρός Poe συνέχισε τις σπουδές του.



Μετά από μια ταραχώδη εφηβεία και πρώιμη νεότητα, που χαρακτηρίσθηκαν από ασωτίες και πάθος για τη χαρτοπαιξία που δημιούργησαν μεγάλα χρέη και κρίση στις σχέσεις του με τη θετή του οικογένεια, ο Poe βρέθηκε σε ηλικία 22 ετών (έχοντας ήδη κάνει την εμφάνισή του στο λογοτεχνικό χώρο με δυο ποιητικές συλλογές, Tamerlane και Al Aaaraf) στην πόλη της Βαλτιμόρης, όπου και έκτοτε παρέμεινε με τη θεία του Mary Klem και την κόρη της - και μετέπειτα σύζυγό του - Virginia Elisa Klem. Έχοντας αποταχθεί από τον αμερικανικό στρατό, όπου είχε αρχικά αναζητήσει επαγγελματική "στέγη", στράφηκε στα γράμματα, στην κριτική και στη λογοτεχνία και ως μέσο βιοπορισμού. Βραβεύτηκε για πρώτη φορά για το διήγημά του Message in a Bottle, το 1833, ξεκινώντας έτσι μια λαμπρή λογοτεχνική καριέρα στη διάρκεια της οποίας μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια, όπου ανέλαβε θέσεις βοηθού συντάκτη σε γνωστά φιλολογικά περιοδικά της εποχής. Η αποκάλυψη, στις αρχές του 1842, ότι η σύζυγός του έπασχε από φυματίωση έδωσε ένα γερό χτύπημα στην, ούτως ή άλλως, ιδιόμορφα ευαίσθητη ψυχολογία του, ωθώντας τον στο ποτό. Μετακομίζει στη Νέα Υόρκη, όπου ωστόσο συνεχίζει ακάθεκτος τη λογοτεχνική του παραγωγή, αποκορύφωμα της οποίας είναι έργα όπως το The Raven (ίσως το πιο γνωστό ποίημά του) που του χαρίζουν μια προσωρινή οικονομική ανακούφιση. Ωστόσο, ο θάνατος της γυναίκας του το 1847 δίνει ένα ακόμα χτύπημα, που βρήκε ανάλογη συνέχεια στη διάλυση του αρραβώνα του με τη Sara Elen Whitman, γεγονός που τον οδήγησε σε μια απόπειρα αυτοκτονίας, το 1848. Επιστρέφει στο Ρίτσμοντ, όπου επανεμφανίζεται στη λογοτεχνική σκηνή μετά από διακοπή δύο ετών, με την πραγματεία Eureka και την ποιητική συλλογή Annabel Lee που είναι και οι τελευταίες του σημαντικές δημοσιεύσεις. Στα τέλη του Σεπτέμβρη του 1849 ανακαλύπτεται τυχαία σε κάποιο δρόμο της Βαλτιμόρης σε παραληρηματική κατάσταση, για να εκπνεύσει λίγες μέρες αργότερα, στις 7 Οκτώβρη 1849. Ο τάφος του βρίσκεται στη Βαλτιμόρη και αποτελεί σημαντικό αξιοθέατό της, ακόμα και σήμερα.



Το ποιητικό και μυθιστορηματικό έργο του Poe αποτέλεσε σημαντικό σημείο αναφοράς για λογοτεχνικά είδη όπως το αστυνομικό μυθιστόρημα, η νουβέλα μυστηρίου, το διήγημα φαντασίας. Από το έργο του άντλησαν έμπνευση σημαντικοί λογοτέχνες, όχι μόνο της χώρας του (όπως οι W. Whitman, H.F. Lovecraft, W. Falkner, H. Melville κλπ.), αλλά και παγκόσμια (π.χ. οι Μπωντλαίρ, Μαλλαρμέ και Ουγκώ στη Γαλλία, ο Όσκαρ Ουάιλντ, αλλά και ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ στην Αγγλία).


Για τη μουσική "επένδυση" του αφιερώματος στην επέτειο γέννησης του Edgar Allan Poe, κρατήσαμε μερικά πολύ γνωστά τραγούδια από το χώρο της rock και metal σκηνής, με στίχους που παραπέμπουν ευθέως σε έργα του. Είναι το Mask of the Red Death των Crimson Glory (LP Trascendance, MCA/Roadracer, 1988), το Murders in the Rue Morgue, των Iron Maiden, από το LP Killers (EMI, 1981) και το The Raven των Alan Parson's Project, από το LP Tales of Mystery and Imagination (20th Century Fox/Charisma, 1976) που - όπως φαίνεται και από τον τίτλο του - ήταν όλος αφιερωμένος στο έργο του Πόε.

Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

Η κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή...

...κανείς δεν ξέρει
που το κορμί της παραχώσαν.
Έλεγε την αλήθεια
στους φτωχούς,
γιαυτό κι οι πλούσιοι τη σκοτώσαν...

(B. Brecht, Επιτάφιος στη Ρόζα Λούξεμπουργκ, 1919)



Σήμερα συμπληρώνονται 95 χρόνια από τη μέρα της δολοφονίας της μεγάλης Πολωνίδας επαναστάτριας, Ρόζας Λούξεμπουργκ και του εξέχοντος Γερμανού επαναστάτη Καρλ Λίμπκνεχτ, από τα "τάγματα εφόδου" (Freikorps) της Γερμανικής κυβέρνησης των Σοσιαλδημοκρατών, ως απάντηση στην εξέγερση των γερμανών εργατών το 1918. Οι δυο επιφανείς ηγέτες των επαναστατημένων γερμανών εργαζομένων συνελλήφθησαν στο Βερολίνο και η μεν Ρόζα ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου και ρίχθηκε στο ποτάμι, ο δε Καρλ πυροβολήθηκε στο κεφάλι από πίσω και παραχώθηκε σε κάποιο ανώνυμο νεκροταφείο μαζί με άλλα θύματα του αντεπαναστατικού πογκρόμ της εποχής. Τραγική ειρωνεία(;): οι επικεφαλής της κυβέρνησης του Βερολίνου που διέταξαν τη δολοφονία ήταν, μέχρι και δυο χρόνια πριν, στο ίδιο κόμμα (το SPD) με τη Λούξεμπουργκ και τον Λίμπκνεχτ, όταν οι τελευταίοι αποχώρησαν με άλλα επαναστατικά στοιχεία κάτω από την προδοτική στάση της πλειοψηφίας των σοσιαλδημοκρατών στο θέμα της στάσης απέναντι στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και την ανακωχή που κήρυξε επίσημα το κόμμα με τη μοναρχική κυβέρνηση του Γουλιέλμου Κάιζερ. Ένας από αυτούς, ο Friedrich Embert ήταν μαθητής, μάλιστα, της Λούξεμπουργκ στην κομματική ακαδημία του SPD στο Βερολίνο, για να γίνει χρόνια αργότερα δήμιός της και, στη συνέχεια, πρώτος πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης με τις ευλογίες της τάξης των κεφαλαιοκρατών της Γερμανίας, που κάποτε υποτίθεται ότι αντιπάλευε...





Δεν είναι στις προθέσεις μας, ούτε ο χώρος κατάλληλος για μια εκτενή αναφορά στο θεωρητικό και πολιτικό έργο των δυο αυτών σπουδαίων επαναστατών που ανέδειξε το ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα. Λίγους, ενδεχομένως, να ενδιαφέρει το γεγονός ότι έπεσαν θύματα, ανάμεσα στα άλλα και των δικών τους αντιφάσεων που οδήγησαν και στην ήττα της γερμανικής επανάστασης του 1918, μια ήττα που αν είχε αποφευχθεί ίσως η πορεία της ανθρώπινης ιστορίας να ήταν σήμερα διαφορετική. Εκείνο που έχει, σε κάθε περίπτωση τη σημασία του είναι το να θυμόμαστε και να μαθαίνουμε, σε μια εποχή που η γνώση και η μνήμη διώκονται ως εγκλήματα καθοσιώσεως και που η ιστορία ξαναγράφεται από τους (προσωρινούς, έστω) νικητές. Τα λόγια της Ρόζας, από την άποψη αυτή είναι μια πολύτιμη παρακαταθήκη στους αγωνιστές του σήμερα: "...δε χάσαμε ακόμα και θα νικήσουμε, όσο δε θα έχουμε χάσει την ικανότητά μας να μαθαίνουμε...". Ακόμα και αν η ίδια πλήρωσε με τη ζωή της την αλήθεια αυτή, εμείς τουλάχιστον, ας διδαχθούμε εγκαίρως...



Τρία τραγούδια μνήμης συνοδεύουν το σημερινό θεματικό αφιέρωμα τιμής στους δυο νεκρούς ήρωες της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης: ο μελοποιημένος από τον Kurt Weil "επιτάφιος" στη Ρόζα Λούξεμπουργκ από τον Bertholt Brecht (Das Berliner Requiem, εδώ σε εκτέλεση της The London Sinfonietta με μαέστρο τον David Atherton), η ελληνική "εκδοχή" ενός μικρού αποσπάσματος από το παραπάνω ποίημα, σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και εκτέλεση Γιάννη Κούτρα, από το δίσκο "Μουσική Πράξη στον Μπρεχτ" (Lyra, 1978) και, τέλος, η συγκλονιστική ερμηνεία της πρόσφατα αδικοχαμένης Μαρίας Δημητριάδη στη "Rosa Luxemburg" του Μάνου Ελευθερίου που κι αυτός, πολύ πιο πρόσφατα, μας άφησε. Η μουσική είναι κι εδώ του Θάνου Μικρούτσικου, από το δίσκο "Τροπάρια για Φονιάδες" (Lyra, 1977). 

Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2012

ΝΕΟ! Το Video της Ημέρας στον MUSIC FOR REBELS...

Ενημερώνουμε τους φίλους ακροατές και επισκέπτες του site του σταθμού μας, ότι από σήμερα, 11 Δεκέμβρη 2012 ξεκινά μια νέα λειτουργία στην ιστοσελίδα μας, με τον εύγλωττο τίτλο "το video της ημέρας". Όπως καταλαβαίνει ο καθένας, η λειτουργία αυτή αφορά την ανάρτηση ενός video που θα παραμένει "ενεργό" στη διάθεση των επισκεπτών του σταθμού για όλο (σχεδόν) το 24ωρο. Ο επισκέπτης μπορεί να το βλέπει και να το "τρέχει" στο δεξί μέρος της οθόνης, ακριβώς κάτω από το πλαίσιο της αναζήτησης.

Θέλουμε επίσης να ενημερώσουμε ότι, από σήμερα, η λειτουργία "το τραγούδι της ημέρας" καταργείται και αντικαθίσταται από το video της ημέρας. Είναι αυτονόητο ότι θα εξακολουθήσουμε να αναρτούμε θεματικά posts αφιερωμένα στα θέματα που όλοι γνωρίζετε ότι μας ενδιαφέρουν και μας απασχολούν - μουσικά, ιστορικά, κοινωνικά, πολιτικά κλπ. - πάντα, όμως, μέσα από τη μουσική "ματιά" των συνεργατών του MUSIC FOR REBELS WEB RADIO. Ελπίζουμε οι φίλοι του σταθμού να βρουν ενδιαφέρουσα τη νέα λειτουργία. Υποσχόμαστε ακόμα περισσότερα νέα, ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση της λειτουργίας, τόσο του σταθμού, όσο και του site, το αμέσως επόμενο διάστημα. Να'στε όλοι καλά και μείνετε συντονισμένοι για ακόμα περισσότερη και καλύτερη μουσική!

Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2012

Μια δυνατή, southern rock βραδιά με τους NOSTOS...


Τους NOSTOS τους είχα ξανακούσει άλλες δυο φορές. Τη μια, στο Revenge of Rock, σε ένα tribute των Lynyrd Skynyrd και γενικά στο southern rock και άλλη μια στο «ΚΥΤΤΑΡΟ», σε ένα πολύ όμορφο live, μαζί με τους Big Ballz (tribute AC/DC band) και headliner τον Barry Barnes (x-Sinner Boy) με ένα setlist αφιερωμένο στον αξέχαστο Rory Gallagher. Θυμάμαι ακόμα το τέλος εκείνου του υπέροχου live, όταν βγήκαν μαζί στη σκηνή οι NOSTOS με τον Barry και παίξανε αγαπημένα τραγούδια του αδικοχαμένου Rory. Από τα πιο «μεστά» και συγκινησιακά φορτισμένα live που παρακολούθησα τα τελευταία χρόνια…


Έτσι, όταν ο φίλος μου Rockopolis69 (από τον ομώνυμο «αδελφό» web radio σταθμό – χωρίς το 69 στην άκρη, έτσι για να τον βρίσκετε πιο εύκολα…) μου είπε για το live των NOSTOS την περασμένη Παρασκευή, 7/12 στο γνωστό «live stage» LAZY Bar, στα Βριλήσσια, δε χρειάστηκε καθόλου να προσπαθήσει για να με «ψήσει» να τον ακολουθήσω. Όταν μάλιστα μου πρότεινε να «καλύψουμε» το Live από τους σταθμούς μας, το ενδιαφέρον μου έγινε ακόμα μεγαλύτερο. Ήμουν, βλέπετε, σίγουρος γι αυτό που θα ακολουθούσε…


Έτσι, κατά τις 10, να’μαστε με το φιλαράκι τον Rockopolis φάτσα με το stage του LAZY, να ακούμε το sound check της μπάντας και να είμαστε ήδη «φτιαγμένοι». Μέχρι να αρχίσει το live, από τα ηχεία του μαγαζιού όμορφες southern rock μελωδίες μας βάζουν στο κλίμα. Η παρέα, σιγά-σιγά σχηματίστηκε, το ποτό στα ποτήρια, τα φώτα χαμηλώνουν, το «πλήρωμα» του μουσικού «καραβιού» των NOSTOS έτοιμο, οι κάβοι λύνονται και …πάμε!


Ότι τα παιδιά είναι μια πολύ «δεμένη» και άρτια κοντρολαρισμένη μπάντα, το ήξερα ήδη. Στη φωνή και στις κιθάρες, ο Κώστας Μαθιουδάκης (τι «βρώμικη», «μπλουζάδικη» φωνή έχεις αδερφέ;;;), ο Γιάννης Αθανασάκης (ίδια η φωνή με του Kevin Cronin, μάγκα μου!) και (στην τρίτη κιθάρα) ο Γρηγόρης Αποστολόπουλος συνθέτουν one helluva trio, που συνοδεύεται στο rhythm section από το σφριγηλό παίξιμο του Χρήστου Κατσέλη στα τύμπανα και του Μάνου Μαρκόπουλου στο μπάσο. Προχθές, όμως, διαπίστωσα ότι το ρεπερτόριό της μπορεί να επεκταθεί με καταπληκτική άνεση σε πολύ μεγαλύτερο εύρος ακουσμάτων, από εκείνο του κλασσικού southern rock που, στο κάτω-κάτω δεν το λες και στενό, έτσι; Με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση άκουσα τη μπάντα να τα δίνει όλα παίζοντας με πολύ feeling ένα πλήθος από κομματάρες, από μπαλάντες των REO Speedwagon και των Eagles (πολύ ευχάριστη έκπληξη τα Take it on the Run και One of these nights, guys!!!) μέχρι δυνατές ροκιές των Led Zeppelin, των ZZ Top και των αξέχαστων Lynyrd Skynyrd.


Τα παιδιά της μπάντας δεν άφησαν κανέναν παραπονεμένο. Ο γράφων, ειδικά, έχει να το λέει για την «περιποίηση» και την ανταπόκριση στις παραγγελιές του: πολλά respect στην εκτέλεση του Bad Penny του ΘΕΟΥ Rory Gallagher (που το ζητήσαμε και …αμέσως εισακουστήκαμε!!!) και ακόμα περισσότερα για την ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ (μας άρεσε πολύ το «χωσίδι» στις κιθάρες!!!) εκτέλεση του – αγαπημένου μας – Tatoo’d Lady. Πολλά thanks στη μπάντα και για την άλλη κομματάρα που έπαιξε για «χάρη μας», τo χαβαλεδιάρικο, ξέγνοιαστο, αλλά και τόσο μα τόσο «ηλεκτρικό» Call me the Breeze των Skynyrd. Και αν με ρωτήσετε για την κορύφωση της βραδιάς, δε θα μπορούσε να είναι τίποτε καλύτερο από την «χορταστική» εκτέλεση στο Free Bird, με την οποία οι NOSTOS μας αποχαιρέτησαν από τη σκηνή του LAZY Bar, αφήνοντας μας εκείνη την όμορφη αίσθηση που μόνο το καλό rock μπορεί να μας χαρίσει, στις γκρίζες, μίζερες μέρες που περνάμε οι περισσότεροι. Μπράβο, ρε μάγκες και πάντα τέτοια, να ροκάρετε και να γουστάρουμε όλοι μαζί, γιατί το'χουμε ανάγκη...

Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε: οι NOSTOS θα παίξουν πάλι στις 21 Δεκεμβρίου, στο The Rock Gallery, στη Νέα Σμύρνη (25ης Μαρτίου-Πλατεία Ν. Σμύρνης), στις 22:00. Μη τυχόν και δεν είστε εκεί, ΘΑ ΧΑΣΕΤΕ! Εμείς, πάντως, εκεί θα είμαστε! Cheers, guys!!! Keep on rockin’!!!

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

Οι Kreator μάγεψαν το ελληνικό κοινό...

Όχι ότι δεν το περιμένατε, αλλά οι αλήθειες πρέπει να λέγονται! Ο MUSIC FOR REBELS WEB RADIO έχει μάτια κι αυτιά παντού κι αυτό το αποδεικνύει και σήμερα με μια ακόμη κριτική συναυλίας, πάντα κοντά στα σημαντικά γεγονότα της ροκ και της μέταλ σκηνής, στη χώρα μας και διεθνώς. Σειρά έχει αυτή τη φορά η πολύ πρόσφατη συναυλία τωνKreator, Morbid Angel, Nile και Fueled By Fire που έγινε στο Fuzz, στις 16 του μήνα. Ο πολύ καλός φίλος τόσο προσωπικός, όσο και του σταθμού, Angus7 PL παραβρέθηκε στο event (όχι που θα το έχανε!!!) και είχε την καλοσύνη να γράψει και να μας στείλει το κείμενο που ακολουθεί, το οποίο με πολλή χαρά το δημοσιεύουμε σήμερα. Φιλαράκι, ευχαριστούμε και σε καλωσορίζουμε - και υπό αυτή σου την "ιδιότητα" - στην μεγάλη παρέα του MUSIC FOR REBELS WEB RADIO! Cheers, mate!!!


Kreator, Morbid Angel , Nile, Fueled By Fire
Fuzz Club,  Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012

Στην Ελλάδα της κρίσης και της άσχημης οικονομικής κατάστασης, ο κόσμος πλέον δεν έχει την δυνατότητα να διαθέσει λεφτά για συναυλίες όπως παλαιότερα. Ήταν λοιπόν πολύ ευχάριστο που σε αυτή την συναυλία έγινε sold out και το μαγαζί ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Άλλωστε προσφερόταν η δυνατότητα να δείς ένα πολύ δυνατό πακέτο, τους βασιλιάδες του thrash metal Kreator, δυο από τα μεγαλύτερα ονόματα του death metal τους Morbid Angel και τους Nile καθώς και ένα νεότερο όνομα στο χώρο του thrash τους Καλιφορνέζους Fueled By Fire.


Αρχικά υπήρξε απογοήτευση στο κοινό λόγω της μεγάλης καθυστέρησης. Οι πόρτες ήταν προγραμματισμένο να ανοίξουν στις 18.00, αλλά τελικά άνοιξαν στις 21.00. Ο λόγος από ότι άκουσα ήταν πως άργησε το καράβι που έφερε τα συγκροτήματα από το Μπάρι στην Πάτρα και συνάντησαν και κίνηση στον ερχομό τους προς Αθήνα. Δεν ξέρω κατά πόσο ευθύνεται ο διοργανωτής για όλο αυτό, αλλά η αλήθεια είναι οτι τρόμαξα σκεπτόμενος ότι μπορεί οι μπάντες να έπαιζαν με κουτσουρεμένο setlist και να μην υπήρχε χρόνος για σωστό soundcheck. Ευτυχώς το ρητό "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται" δεν ίσχυσε και από την στιγμή που άνοιξαν οι πόρτες όλα πήγαν κατ’ ευχήν.

Αποφασίστηκε να βγουν πρώτοι οι Nile και οι Fueled By Fire θα έπαιζαν μετά τους Kreator. Ακριβώς στις 21.00 λοιπόν οι Nile ξεκίνησαν με τον κόσμο να εισέρχεται ακόμα στον χώρο. Παρακολούθησα τα 3/4 της εμφάνισής τους και παρότι δεν είμαι εξοικειωμένος με το υλικό τους, μου τράβηξαν το ενδιαφέρον. Πραγματοποίησαν πολύ καλή εμφάνιση με δεμένο παίξιμο και μου άρεσαν πολύ οι ανατολίτικες κλίμακες στα κομμάτια τους. Τρομερός ντράμερ ο Κόλλιας, έπαιξε κάποια εξωπραγματικά θέματα. Θετικές οι εντυπώσεις γενικά.


Σειρά πήραν οι Morbid Angel οι οποίοι έχουν την φήμη ότι είναι πολύ δυνατοί στα live τους και δεν διέψευσαν τις προσδοκίες του κοινού. Ο ήχος ήταν πάρα πολύ καλός και τα δύσκολα και πολύ τεχνικά κομμάτια τους ακούγονταν όπως έπρεπε με την αρμόζουσα βαλτώδη ατμόσφαιρα να κυριαρχεί.  Με ένα πολύ καλό  setlist βασισμένο κατά κύριο λόγο στα 4 πρώτα ιστορικά και θεμελιώδη για τον χώρο του death metal άλμπουμ τους, δεν άφησαν κανέναν δυσαρεστημένο. Εκπλήξεις τα Pain Divine και Dawn Of The Angry (μεγάλο κομμάτι, αλλά πόσο άθλιοι και αφελείς στίχοι…). Ο Tim Yeung ηταν ανώτερος των προσδοκιών αποδίδοντας εξαιρετικά τα υπερβολικά απαιτητικά μέρη στα ντραμς, ο Destructor επίσης καλός και ο αρχηγός Trey Azagthoth ζωγράφιζε απομονωμένος στην γωνιά του. Ηταν απόλαυση να βλέπεις τα δάκτυλα του αριστερού του χεριού να χορεύουν πάνω στην ταστιέρα. Ο David Vincent παρότι αμφιλεγόμενος σαν προσωπικότητα, είχε φοβερή φωνή και ηταν επιβλητικός πάνω στην σκηνή. Ναι ίσως να πόζαρε λίγο παραπάνω από όσο θα περίμενε κανείς από τραγουδιστή death metal μπάντας, αλλά σίγουρα μιλάμε για έναν από τους πιο ιδιαίτερους frontmen στο death metal.


Και ήρθε η μεγάλη ώρα των Kreator. Πριν εμφανιστούν ακουγόταν απο τα ηχεία το Personal Jesus του Johnny Cash και σε μια λευκή κουρτίνα έπαιζε ενα βίντεο που έδειχνε τα εξώφυλλα των δίσκων τους, φωτογραφίες από κάθε περίοδο της μπάντας, αποσπάσματα από video clip και ήταν ό,τι καλύτερο για να κάνει την ανυπομονησία ακόμα μεγαλύτερη. Στην συνέχεια μπαίνει το intro Mars Mantra και στα καπάκια βγαίνει η μπάντα παίζοντας το Phantom Antichrist. Καθώς πέφτει η κουρτίνα αποκαλύπτονται τα πανέμορφα σκηνικά με το artwork του τελευταίου τους δίσκου να ζωντανεύει πάνω στην σκηνή. Και από εκεί και πέρα δεν υπήρχε γυρισμός. Οι κομματάρες διαδέχονταν η μία την άλλη και λόγω και του περιορισμένου σχετικά χρόνου δεν σε άφηναν να πάρεις ανάσα. Το setlist ήταν φοβερό καλύπτοντας μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους και δίνοντας βάση στο Phantom Antichrist από το οποίο έπαιξαν 5 κομμάτια και την εισαγωγή. Θεωρώ ότι ήταν φτιαγμένο έτσι ώστε να ικανοποιεί και τους νεότερους και τους παλαιότερους φαν. Η απόδοσή τους ήταν για 10 με τόνο, ο ήχος άψογος και βοηθούσε να αναδειχτούν τα τραγούδια σε όλο τους το μεγαλείο. Ο Ventor παραμένει μεγάλος ντράμερ-κατεδαφιστής, ο Giesler ηταν σταθερότατος και με κέφια συμπηρώνοντας ιδανικά το rhythm section, ο Sami Yli-Sirniο απέδωσε τα σόλο όπως τους άξιζε και ήταν γενικά σε καλή μέρα και ο Mille απέδειξε ότι είναι ο καλύτερος frontman στο thrash metal. Ορεξάτος, γεμάτος ενέργεια, έδειχνε οτι γούσταρε και ο ίδιος που βρισκόταν εκεί μαζί μας. Όπως είπε και ο ίδιος άλλωστε κάθε φορά που επισκέπτονται την Ελλάδα νιώθει σαν να είναι στο σπίτι του. Και κάποιος θα πει ότι αυτά είναι κλισέ, αλλά οι Kreator είχαν γυρίσει το video clip του Betrayer το 1989 στην Ακρόπολη και εν έτη 2012 ο Mille έγραψε στίχους για τις εξεγέρσεις στην χώρα μας λόγω της κρίσης και μάλιστα έχει αναφερθεί στο θέμα σε συνεντεύξεις του. Οπότε μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που εκτιμά την χώρα μας και τον πολιτισμό της και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και δεν προσπαθεί απλά να κερδίσει οπαδούς από μια συναυλία. Το υπέροχο Civilization Collapse προλόγισε και στην συναυλία λέγοντας πως «εσείς θα μπορέσετε να καταλάβετε τους στίχους, με τις εξεγέρσεις στην χώρα σας». Γενικά είναι απόλαυση να βλέπεις αυτόν τον άνθρωπο να κάνει με τέτοιο πάθος αυτό που αγαπάει και να τραγουδάει με συναίσθημα και ένταση τους κοινωνικοπολιτικούς στίχους του. Ο κόσμος ήταν εξαιρετικός, επικρατούσε ένας χαμός και με εν κατακλείδι οι Kreator απέδειξαν οτι είναι οι αδιαμφισβήτητοι κυρίαρχοι του thrash metal. Άξιοι, ήδη αδημονώ για την επόμενη φορά. Ισοπεδωτικοί...


Στην συνέχεια έπαιξαν οι Fueled By Fire αν και λόγω της περασμένης ώρας, της ταλαιπωρίας του κόσμου και του μακελειού που προηγήθηκε λίγος κόσμος έμεινε για να τους παρακολουθήσει.

Ήταν πάντως μια μαγική βραδιά παρά την κακή αρχή και ο κόσμος έφυγε ευχαριστημένος και γεμάτος με αναμνήσεις που θα είναι σύντροφοι για μια ζωή και θα δίνουν δύναμη στις δύσκολες εποχές που ζούμε.

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ...

Σε ελάχιστη ένδειξη σεβασμού και μνήμης στη σημερινή ημέρα, την ημέρα που ο λαός και η νεολαία ύψωσαν το ανάστημά τους στην τυραννία των ένστολων υπαλλήλων των ντόπιων αφεντικών και των υπερατλαντικών τους καθοδηγητών, αναδημοσιεύουμε το κείμενο του Ν. Μπογιόπουλου, από το σημερινό φύλλο της εφημερίδας "Ριζοσπάστης":

"Το Πολυτεχνείο και η 17η του Νοέμβρη, για τους περισσότερους, για τις γενιές τις παλιότερες αλλά και τις δικές μας, που δεν έζησαν το «γύψο», είναι το ορόσημο. Εκείνο το βράδυ, εκείνες τις τρεις μέρες, εκείνες τις στιγμές, ο πρωτοκαπετάνιος Αρης και ο Κολοκοτρώνης μαζί, ο ΕΛΑΣίτης και ο μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, χέρι χέρι με τον κλέφτη και τον αρματολό, παρέδωσαν τη σκυτάλη των ανεκπλήρωτων ονείρων, των αδικαίωτων οραμάτων, των ματοβαμμένων αγώνων σε κείνους, που συνέχισαν να κρατάνε τις σημαίες ψηλά.


Το Πολυτεχνείο έγινε η ελπίδα και ο όρκος, ο πόθος και η υπόσχεση: Σ' αυτόν τον τόπο, κόντρα στα εμπόδια, ενάντια στους αμερικανοτσολιάδες της «νέας τάξης», στους «ευρωπαϊσμένους» και τους νεοναζί επιγόνους των γερμανοτσολιάδων, ό,τι κι αν κάνουν όλες οι εκφάνσεις των υποτακτικών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, τελικά, σ' αυτόν τον τόπο «θα κάνει ξαστεριά»!


Το Πολυτεχνείο, αδικαίωτο και ζωντανό, σε πείσμα όσων το ξεπούλησαν και επιχείρησαν να το διασύρουν μέσα από το δικό τους διασυρμό, σε πείσμα όσων πέρασαν από το «εδώ Πολυτεχνείο» στο... «εδώ Πεντάγωνο - εδώ Βρυξέλλες - εδώ ΔΝΤ», μια μόνιμη Ερινύα για όσους πέρασαν από την όχθη των «ελεύθερων πολιορκημένων Ελλήνων» στην αντίπερα όχθη των πολιορκητών και των «ελεύθερων σκοπευτών», θα συνεχίζει να ενσαρκώνει τις μνήμες του μέλλοντός μας.

Για μια Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας, πραγματικά δημοκρατική και πραγματικά ανεξάρτητη, με ψωμί για τα παιδιά της, με μόρφωση για τα παιδιά της, με εθνική ανεξαρτησία και λευτεριά για το λαό της."



Εμείς δεν έχουμε παρά να "προσθέσουμε" το μουσικό "ένδυμα" σε αυτό το ελάχιστο αφιέρωμα. Τρία τραγούδια-σύμβολα μιας εποχής: (α) ο "Δρόμος" σε στίχους Κωστούλας Μητροπούλου, μουσική του Μάνου Λοίζου που τόσο μας λείπει σήμερα και πρώτη (και άγνωστη σχετικά) εκτέλεση (σε "νεοκυματικό" στυλ) από τη Σούλα Μπιρμπίλη, (β) το "Σφαγείο", σε στίχους και μουσική Μίκη Θεοδωράκη και εκτέλεση Αντώνη Καλογιάννη, από τη συναυλία που διοργανώθηκε τον Ιούλιο του 1974 στο Στάδιο Καραϊσκάκη (το βίντεο είναι απόσπασμα από ντοκιμαντέρ του Νίκου Κούνδουρου για την αντίσταση του λαού στη χούντα) και (γ) το καταπληκτικό απόσπασμα από το "Μεγάλο μας Τσίρκο", την παράσταση σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου. Ερμηνεύουν οι αξέχαστες φωνές της Τζένης Καρέζη και του Νίκου Ξυλούρη.






Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...9/11/2012

Και το σημερινό τραγούδι έχει αναφορά στο ιστορικό περιεχόμενο της ημέρας. Η ιδέα μας ήρθε στο νου όταν είδαμε την εικόνα (επικοινωνιακής κατανάλωσης, βεβαίως) των βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης έξω από το κτίριο της Βουλής προχθές την Τετάρτη να τραγουδάνε (σύμπτωση; την ώρα των δελτίων ειδήσεων...) το "πότε θα κάνει ξαστεριά" και μας "καρφώθηκε" στο μυαλό η επιθυμία να "αποκαταστήσουμε" την ιστορία αυτού του χιλιοταλαιπωρημένου τραγουδιού και η ευκαιρία να το κάνουμε αυτό δεν άργησε: σαν σήμερα, στις 9 Νοέμβρη του 1866, ένας από τους τελευταίους επιζώντες από τους Κρήτες επαναστάτες που υπερασπίζονταν τη Μονή Αρκαδίου από την επίθεση των Τούρκων, Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης από το Άδελε του Ρεθύμνου, περνούσε στην ιστορία βαζοντας φωτιά στην πυριτιδαποθήκη της μονής, καταστρέφοντάς την και προκαλώντας σημαντικές απώλειες στον τουρκικό στρατό. Είχαν προηγηθεί 2 ημέρες σκληρών μαχών γύρω και μέσα στη μονή, που οδήγησαν στο θάνατο του ηγουμένου της Γαβριήλ και πολλών από τους υπερασπιστές της. Οι τελευταίοι επιζώντες μετά την ανατίναξη, με επικεφαλής τον εθελοντή ανθυπολοχαγό του ελληνικού στρατού Ιωάννη Δημακόπουλο από τη Γορτυνία, παραδόθηκαν λίγο αργότερα με εγγυήσεις για την ασφάλειά τους, ωστόσο αποκεφαλίστηκαν την επομένη μέρα. Στο διήμερο της πολιορκίας της μονής, έχασαν τη ζωή τους 864 Κρητικοί (οι περισσότεροι γυναικόπαιδα) και πάνω από 1500 Τούρκοι στρατιώτες. Άλλοι 114 πιάστηκαν αιχμάλωτοι (με την τύχη που αναφέρθηκε), ενώ ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού κατάφεραν να διαφύγουν. 


Η μάχη του Αρκαδίου υπήρξε από τις πιο σημαντικές στιγμές της Κρητικής επανάστασης του 1866 και είχε σημαντικό διεθνή αντίκτυπο. Παρά το γεγονός ότι η επανάσταση, στρατιωτικά ηττήθηκε (μέχρι το 1869 είχε σχεδόν φυλλοροήσει), συγκέντρωσε την υποστήριξη σημαντικών διεθνών παραγόντων, όπως το κίνημα των Γαριβαλδινών στην Ιταλία, μερίδα της δημοκρατικής αστικής τάξης στη Γαλλία (με δηλώσεις όπως του διάσημου συγγραφέα Βίκτωρα Ουγκώ). Σε συνδυασμό με την υποστήριξη της Ρωσίας (η οποία μυστικά στήριξε το κίνημα μέσω των προξένων της στο νησί, παρά την αδιαφορία της Αγγλίας και της Γαλλίας και την επαίσχυντη "ουδετερότητα" που διακήρυξε η ελληνική κυβέρνηση), το Κρητικό ζήτημα δεν έφυγε έκτοτε ποτέ από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η Πύλη αναγκάστηκε να παραχωρήσει ένα καθεστώς πλατιάς αυτονομίας στο νησί το 1896, το οποίο μετατράπηκε σε "διεθνές προτεκτοράτο" (τι μας θυμίζει;;;). Ακολούθησαν νέες σφαγές εκατέρωθεν, μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων για να αποχωρήσουν τελικά οι δεύτεροι από την Κρήτη το 1898 και να διοριστεί Ύπατος Αρμοστής της "Κρητικής Πολιτείας" ο πρίγκηπας Γεώργιος Γλύξμπουργκ, γιός του βασιλιά Γεωργίου του Α' της Ελλάδας. Το 1905, ξέσπασε ο δεύτερος "γύρος" της Κρητικής επανάστασης (το γνωστό κίνημα του Θερίσου), με αίτημα την κατάργηση της αρμοστείας και την ένωση με την Ελλάδα για να οδηγηθεί, τελικά, το 1913 (συνθήκη του Λονδίνου) το Κρητικό ζήτημα στην λύση του με την τυπική αναγνώριση της Ένωσης.

Αυτά με την ιστορία... Σειρά έχει η μουσική, τώρα. Με ένα ριζίτικο τραγούδι, παραδοσιακό, αφιερωμένο στην ανατίναξη της μονής, σε εκτέλεση της χορωδίας Παύλου Βλαστού και χοράρχη τον Αντώνη Μιχελουδάκη.