Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τραγούδι της Ημέρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τραγούδι της Ημέρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2014

Τραγούδι της ημέρας, 13/11/2014

Από καλό φίλο μας λάβαμε το καταπληκτικό βιντεάκι που ποστάρουμε σήμερα, "επενδυμένο" με μια super εκτέλεση (σε ροκ ρυθμούς) του παλιού, επαναστατικού ρώσικου τραγουδιού με τον (μεταφρασμένο στα αγγλικά) τίτλο White Army, Black Baron.


Για την ιστορία, White Army (Λευκός στρατός ή αλλιώς "λευκοί") ήταν η ονομασία του αντεπαναστατικού στρατού που πολέμησε μετά τον Οκτώβρη του 1917 ενάντια στην επικράτηση της σοβιετικής εξουσίας και υπέρ της παλινόρθωσης της Προσωρινής Κυβέρνησης (δηλ. της αστικής τάξης και των ξένων συμμάχων της).

"Όλα τα λεφτά" είναι το καταπληκτικό animation video με αποσπάσματα από γνωστά animations, όπως τα Eden Of The East, Saikano, Neon Genesis Evangelion, Code Geass, Fullmetal Panic και First Squad. Δείτε το και τα σχόλια, όπως πάντα, δεκτά.

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...9/11/2012

Και το σημερινό τραγούδι έχει αναφορά στο ιστορικό περιεχόμενο της ημέρας. Η ιδέα μας ήρθε στο νου όταν είδαμε την εικόνα (επικοινωνιακής κατανάλωσης, βεβαίως) των βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης έξω από το κτίριο της Βουλής προχθές την Τετάρτη να τραγουδάνε (σύμπτωση; την ώρα των δελτίων ειδήσεων...) το "πότε θα κάνει ξαστεριά" και μας "καρφώθηκε" στο μυαλό η επιθυμία να "αποκαταστήσουμε" την ιστορία αυτού του χιλιοταλαιπωρημένου τραγουδιού και η ευκαιρία να το κάνουμε αυτό δεν άργησε: σαν σήμερα, στις 9 Νοέμβρη του 1866, ένας από τους τελευταίους επιζώντες από τους Κρήτες επαναστάτες που υπερασπίζονταν τη Μονή Αρκαδίου από την επίθεση των Τούρκων, Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης από το Άδελε του Ρεθύμνου, περνούσε στην ιστορία βαζοντας φωτιά στην πυριτιδαποθήκη της μονής, καταστρέφοντάς την και προκαλώντας σημαντικές απώλειες στον τουρκικό στρατό. Είχαν προηγηθεί 2 ημέρες σκληρών μαχών γύρω και μέσα στη μονή, που οδήγησαν στο θάνατο του ηγουμένου της Γαβριήλ και πολλών από τους υπερασπιστές της. Οι τελευταίοι επιζώντες μετά την ανατίναξη, με επικεφαλής τον εθελοντή ανθυπολοχαγό του ελληνικού στρατού Ιωάννη Δημακόπουλο από τη Γορτυνία, παραδόθηκαν λίγο αργότερα με εγγυήσεις για την ασφάλειά τους, ωστόσο αποκεφαλίστηκαν την επομένη μέρα. Στο διήμερο της πολιορκίας της μονής, έχασαν τη ζωή τους 864 Κρητικοί (οι περισσότεροι γυναικόπαιδα) και πάνω από 1500 Τούρκοι στρατιώτες. Άλλοι 114 πιάστηκαν αιχμάλωτοι (με την τύχη που αναφέρθηκε), ενώ ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού κατάφεραν να διαφύγουν. 


Η μάχη του Αρκαδίου υπήρξε από τις πιο σημαντικές στιγμές της Κρητικής επανάστασης του 1866 και είχε σημαντικό διεθνή αντίκτυπο. Παρά το γεγονός ότι η επανάσταση, στρατιωτικά ηττήθηκε (μέχρι το 1869 είχε σχεδόν φυλλοροήσει), συγκέντρωσε την υποστήριξη σημαντικών διεθνών παραγόντων, όπως το κίνημα των Γαριβαλδινών στην Ιταλία, μερίδα της δημοκρατικής αστικής τάξης στη Γαλλία (με δηλώσεις όπως του διάσημου συγγραφέα Βίκτωρα Ουγκώ). Σε συνδυασμό με την υποστήριξη της Ρωσίας (η οποία μυστικά στήριξε το κίνημα μέσω των προξένων της στο νησί, παρά την αδιαφορία της Αγγλίας και της Γαλλίας και την επαίσχυντη "ουδετερότητα" που διακήρυξε η ελληνική κυβέρνηση), το Κρητικό ζήτημα δεν έφυγε έκτοτε ποτέ από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η Πύλη αναγκάστηκε να παραχωρήσει ένα καθεστώς πλατιάς αυτονομίας στο νησί το 1896, το οποίο μετατράπηκε σε "διεθνές προτεκτοράτο" (τι μας θυμίζει;;;). Ακολούθησαν νέες σφαγές εκατέρωθεν, μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων για να αποχωρήσουν τελικά οι δεύτεροι από την Κρήτη το 1898 και να διοριστεί Ύπατος Αρμοστής της "Κρητικής Πολιτείας" ο πρίγκηπας Γεώργιος Γλύξμπουργκ, γιός του βασιλιά Γεωργίου του Α' της Ελλάδας. Το 1905, ξέσπασε ο δεύτερος "γύρος" της Κρητικής επανάστασης (το γνωστό κίνημα του Θερίσου), με αίτημα την κατάργηση της αρμοστείας και την ένωση με την Ελλάδα για να οδηγηθεί, τελικά, το 1913 (συνθήκη του Λονδίνου) το Κρητικό ζήτημα στην λύση του με την τυπική αναγνώριση της Ένωσης.

Αυτά με την ιστορία... Σειρά έχει η μουσική, τώρα. Με ένα ριζίτικο τραγούδι, παραδοσιακό, αφιερωμένο στην ανατίναξη της μονής, σε εκτέλεση της χορωδίας Παύλου Βλαστού και χοράρχη τον Αντώνη Μιχελουδάκη.

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...8/11/2012

Καθυστερημένοι και καταϊδρωμένοι, τρέχοντας (και δε φτάνοντας), καταφέρνουμε να βάλουμε και σήμερα τραγούδι της ημέρας. Κι όχι ό,τι κι ό,τι, έτσι; Δε χρειάζονται και πολλά σχόλια, βεβαίως, μιας και το γκρουπ είναι απλά... τεράστιο και τα λόγια είναι περιττά...


Από τον καταπληκτικό (κατά την ταπεινή γνώμη μας άνετα στο top-3 του συγκροτήματος) δίσκο των Judas Priest, Defenders of the Faith (1984, Columbia), σημερινό τραγούδι της ημέρας είναι το πασίγνωστο Love Bites. Αφιερωμένο σε όσους μας "σώζουν" διαρκώς τα 2,5 τελευταία χρόνια. Όχι τόση αγάπη ρε παιδιά, φτάνει πια!

Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...6/11/2012

Το σημερινό τραγούδι της ημέρας είναι αφιερωμένο - σε τι άλλο; - στη συζήτηση-παρωδία που διεξάγεται από χθες στη Βουλή για τα νέα μέτρα που σπρώχνουν ακόμα πιο βαθιά το λαό και τους εργαζόμενους στη χρεωκοπία και ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία στους μεγάλους εγχώριους και ξένους επιχειρηματικούς ομίλους. Σαν μια "αδελφότητα" ενωμένη πάνω στη βάση της ανάγκης για πιο πολλά κέρδη, οι μεγαλοκαρχαρίες - βιομήχανοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές - και το πολιτικό τους προσωπικό εξαπολύουν τη μια επίθεση μετά την άλλη στα δικαιώματα και στις όποιες κατακτήσεις των εργαζόμενων έχουν μείνει ακόμα (φυσικά κι αυτά κουτσουρεμένα από τις προηγούμενες "σωτηρίες" που μας έχουν επιφυλάξει). Για να μην ξαναλέμε κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια, η διέξοδος δεν υπάρχει πουθενά αλλού παρά μόνο στον ενωμένο, αποφασιστικό αγώνα που θα μετατρέψει κάθε χώρο εργασίας σε απόρθητο οχυρό, πάνω στα τείχη του οποίου θα συντρίβεται η εργοδοτική και κυβερνητική αντιλαϊκή μανία. Μόνο έτσι έχουμε ελπίδα να κρατήσουμε όρθια τη ζωή μας, να μείνει ζωντανή η πατρίδα μας. Τα λόγια των "πατέρων του έθνους" που καλούν σε "εθνική ομοψυχία για να περάσουν τα μέτρα", είναι κάλπικα: σε άλλη "πατρίδα" πιστεύουν αυτοί, σε άλλη ο λαός. Η "πατρίδα" του κέρδους, της εκμετάλλευσης τι κοινό μπορεί να έχει με την πατρίδα στην οποία υπέρτατος νόμος είναι η ικανοποίηση των αναγκών του εργαζόμενου ανθρώπου;


Για να χρωματίσουμε δυναμικά τα νοήματα της σημερινής ημέρας, διαλέξαμε, φυσικά και το κατάλληλο τραγούδι. Στην παρέα μας, λοιπόν, οι - πάντα αιχμηροί - Γερμανοί Running Wild σε μια από τις σχετικά πρόσφατες δουλειές του πολύ εκτεταμένου μουσικού τους "καταλόγου". Από το album The Brotherhood (2002, GUN/BMG Records), διαλέξαμε το ομότιτλο κομμάτι. Η "αδελφότητα" του κέρδους, λοιπόν, ενάντια στην αδελφότητα των απλών ανθρώπων της δουλειάς. Έχετε μήπως καμιά δυσκολία να κάνετε την επιλογή σας, με ποιόν θα ταχθείτε;;; 

Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...27/10/2012

Τελευταίο μέρος, σήμερα, του αφιερώματος στα τραγούδια (πάντα από το μουσικό χώρο της ροκ και μέταλ) με αναφορά στην επανάσταση και την εξέγερση. Με βάση την λογική "πορεία" των προηγούμενων μερών του αφιερώματος, σήμερα είναι η ώρα της κλιμάκωσης, με το κορυφαίο ίσως τραγούδι (μιλάμε για σχετικά γνωστές μπάντες με μια ορισμένη διάδοση και όχι για εντελώς underground σχήματα τοπικής εμβέλειας) που γράφτηκε πάνω σε αυτή την προβληματική. Μιλάμε βέβαια για τους Queensryche και το πασίγνωστο Revolution Calling, από το συγκλονιστικό δίσκο τους, Operation: Mindcrime (1988, EMI), έναν δίσκο που κατά την άποψή μας οπωσδήποτε συγκαταλέγεται ανάμεσα στους καλύτερους metal δίσκους όλων των εποχών.


Όσο για το τραγούδι, νομίζουμε τα πολλά λόγια περιττεύουν. Αρκεί να δει κανείς τη δραματοποιημένη ιστορία του album σε video, για να καταλάβει. Κοινωνικός στίχος που σημαδεύει τους ενόχους (έστω και με μια "περιφραστική" φρασεολογία - ο μεγάλος Μπρέχτ δε μιλούσε, άλλωστε, για την "εξυπνάδα" που πρέπει να έχει κανείς για να διαδώσει την αλήθεια;;;), καταπληκτική μελωδία και εκτέλεση. Ένα μουσικό αριστούργημα...

...I used to think that only America's way was right
but now the holy dollar rules everybody's life
gotta make a million, doesn't matter who dies
REVOLUTION CALLING!

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...26/10/2012

Στο τρίτο μέρος του αφιερώματος για τα τραγούδια με αναφορά στην εξέγερση ή στην επανάσταση, σειρά έχει να ασχοληθούμε με τις εξεγέρσεις που έχουν στόχο την εθνική απελευθέρωση από τον ξένο ζυγό. Σε όλη την έκταση της ιστορίας, τουλάχιστον των τελευταίων έξι-επτά αιώνων (για να μην πάμε ακόμα πιο πίσω), τα παραδείγματα είναι άφθονα. Το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση (όταν είναι αυθεντικό και όχι πρόσχημα που "επιδοτείται" από μεγάλες δυνάμεις ως πρόσχημα για επεμβάσεις, σαν κι αυτές που ζήσαμε τη δεκαετία του '90 στη γειτονιά μας) είναι, φυσικά, αυτονόητο και οι επαναστάσεις αυτές έχουν όλη μας τη συμπάθεια και αξίζουν όλη μας την υποστήριξη. Ειδικά όταν ανήκεις σε ένα έθνος που έχει το ίδιο κερδίσει την (τυπική, έστω) ανεξαρτησία του με αυτό τον τρόπο. Μοιάζει ειρωνικό να το υπενθυμίζει κανείς αυτό στη σημερινή συγκυρία, αλλά το νόημα παραμένει τόσο, μα τόσο επίκαιρο...


Για όλα τα παραπάνω, μιλάει το υπέροχο τραγούδι του Chris de Burgh (που γνωρίσαμε και στα ελληνικά από το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αν και οι στίχοι ήταν παντελώς άσχετοι με τους αρχικούς) από το LP The Getaway (1982, A&M Records), το πασίγνωστο The Revolution trilogy. Για την ακρίβεια, πρόκειται για μια τριλογία τραγουδιών (The Revolution/Light a Fire/Liberty) που αποτελεί ένα ενιαίο κομμάτι, αφιερωμένο στην εξέγερση των Σκώτων ενάντια στον αγγλικό ζυγό, που έμεινε στην ιστορία ως The Jacobite Rising (The Fourty-Five), που έληξε με την αιματηρή συντριβή των Σκώτων στη μάχη του Culloden Moor, στις 16 Απρίλη του 1746. Παρά την "εξωτερική" μορφή του κινήματος αυτού, που είχε ως στόχο την επαναφορά στο θρόνο του Ηνωμένου Βασιλείου του (ρωμαιοκαθολικού) οίκου των Stewart και το αναμφισβήτητο γεγονός ότι μεγάλο μέρος της αντιπαράθεσης είχε να κάνει με αντιθέσεις στο εσωτερικό των κυρίαρχων τάξεων σε Αγγλία και Σκωτία, οι λαϊκές μάζες στη Σκωτία το είδαν ως ευκαιρία να εκφράσουν τον πόθο τους για ανεξαρτησία, η οποία συμπυκνωνόταν - έστω στρεβλά αν το δει κανείς από μια σημερινή οπτική - στην αντίσταση στη θρησκευτική καταπίεση από μέρους της αγγλικανικής εκκλησίας και στην πολιτισμική καταπίεση απέναντι στην κελτική-γαελική κουλτούρα (γλωσσικοί διωγμοί, περιορισμοί στο σύστημα των clans κλπ.). Πέρα από όλα αυτά, βέβαια, το τραγούδι είναι πολύ όμορφο και αγαπημένο. Απολαύστε το!

...It's been so many years, so many tears
We have lost once before, now we'll settle the score
When our cannons will roar - REVOLUTION!!!

Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...25/10/2012

Συνέχεια σήμερα με το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στα τραγούδια με θέμα την επανάσταση, στην όποια μορφή της. Αν στο πρώτο μέρος ασχοληθήκαμε με τις εξεγέρσεις στη σφαίρα της φαντασίας, καιρός είναι να περάσουμε σε κάτι πιο πραγματικό. Σήμερα, θέμα μας είναι οι "τυφλές" εξεγέρσεις που στρέφονται κατά των πάντων. Ξεσπάσματα (δικαιολογημένης) οργής, προϊόντα της καθημερινής αθλιότητας του συστήματος, είναι ωστόσο εκρήξεις με αιτία, όχι όμως και με αποτέλεσμα. Χωρίς στόχο του τι θες να χτίσεις στη θέση εκείνου που θα γκρεμιστεί, πολύ απλά δεν πας πουθενά. Όσο βίαια και αν "επιτεθείς" στο υπάρχον, η φύση και η κοινωνία απεχθάνεται το κενό. Αν δεν το γεμίσεις εσύ, το γεμίζει ο αντίπαλος...


Για την ανάγκη μιας τέτοιας - δυστυχώς - εξέγερσης μιλάνε οι, κατά τα άλλα πολύ δυνατοί στο είδος τους, Kreator στο σημερινό τραγούδι της ημέρας. Violent Revolution, λοιπόν, από το ομότιτλο LP της μπάντας (2001, Steamhammer Records/SPV) και ...σπάστε τα (εμείς, πάντως, σας προειδοποιήσαμε για το αδιέξοδο μετά)!!!

...Your sick world, the loss of all morality
My hate has grown as strong as my confusion
My only hope, my only solution
Is a Violent Revolution...


Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...24/10/2012

Είναι να μη μας ανοίξει η όρεξη! Μιας και μας άρεσε τόσο η ιδέα, όσο και η αποδοχή της στους φίλους του σταθμού, είπαμε να συνεχίσουμε από σήμερα και για τις επόμενες μέρες με άλλο ένα αφιέρωμα. Θέμα μας, αυτή τη φορά, θα είναι τα τραγούδια με αναφορά στην εξέγερση, την επανάσταση ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το. Τι σόι "MUSIC FOR REBELS" θα ήμασταν, άλλωστε, αν δεν κάναμε ένα τέτοιο αφιέρωμα; Είναι θέμα ...υπαρξιακό, όπως και να το κάνουμε!!!



Εν πάση περιπτώσει, επαναστάσεις και εξεγέρσεις υπάρχουν πολλών ειδών. Κάποιες, μάλιστα - οι πλέον ανώδυνες θα λέγαμε - υπάρχουν μόνο στη φαντασία και στα όνειρα και το "αντικείμενό" τους είναι εξίσου ασαφές. Για μια τέτοια μας μιλάνε οι Gamma Ray, στο εκπληκτικό Rebellion in Dreamland, από το album τους Land of the Free (1995, Noise Records). Μιας και δεν έχουμε πολλά να πούμε για τις ...φαντασιακές εξεγέρσεις ενάντια σε ονειρο-βασιλιάδες (όλα τα λεφτά το cult video clip του τραγουδιού, το οποίο όμως δεν επιλέξαμε να ανεβάσουμε εδώ, γιατί έχει περικόψει το μισό τραγούδι), τουλάχιστον ας απολαύσουμε το τραγούδι, γιατί είναι κομματάρα!!! 

...Deep inside our minds we wait - for rebellion
Here in dreamland we will not obey the masters...

Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...23/10/2012

Τρίτο και τελευταίο, σήμερα, μέρος της τριλογίας για τον άνθρωπο της κρίσης, με ένα τραγούδι με σημείο αναφοράς τον εργαζόμενο άνθρωπο και την αγωνία του για μια ζωή με δουλειά και αξιοπρέπεια, όλα όσα του στερεί δηλαδή αυτή η κοινωνία. Στην πιο σύγχρονη ροκ (περισσότερο) και μέταλ (αισθητά λιγότερο) μουσική "παράδοση" δεν είναι λίγα τα τραγούδια με κοινωνικές αναφορές και ειδικά με αναφορές στην εργατική τάξη. Κατά κανόνα, όμως, τα τραγούδια αυτά δεν προέρχονταν από τα πολύ hot ονόματα της συγκεκριμένης μουσικής σκηνής. Ακριβέστερα, όσο πιο "διάσημο" το όνομα, τόσο σπανιότερες και πιο "έμμεσες" οι αναφορές. Πολύ λογικό, θα πει κανείς: στην εποχή της μουσικής βιομηχανίας και των εταιρειών, δεν είναι ό,τι πιο εύκολο να πας κόντρα στο χρηματοδότη σου, σωστά; Κι αυτό ακριβώς είναι που δίνει μεγαλύτερη σημασία στις εξαιρέσεις του γενικού κανόνα...


Τρίτο και τελευταίο τραγούδι της "τριλογίας", λοιπόν, το πολύ όμορφο - και πολύ γνωστό - τραγούδι των Styx, από το εξαιρετικό τους LP του 1978, Pieces of Eight, με τίτλο Blue Collar Man (Long Nights). 

...Give me a job, give me security 
Give me a chance to survive 
I'm just a poor soul in the unemployment line 
My God I'm hardly alive 
My mother 'n father, my wife and my friends 
You've seen them laugh in my face 
But I've got the power and I've got the will 
I'm not a charity case... 


Εξαίρετο μουσικά, ενδιαφέρον στιχουργικά, ό,τι πρέπει για να τελειώσει μ'αυτήν η τριλογία μας. Απολαύστε τo!

Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...22/10/2012

Συνεχίζουμε σήμερα με το δεύτερο μέρος της "τριλογίας του ανθρώπου της εποχής της κρίσης", με άλλο ένα κορυφαίο τραγούδι από ένα θρυλικό συγκρότημα. Τη σκυτάλη σήμερα παίρνουν οι Queensryche, οι οποίοι μας μιλάνε για τη βία που γεννά η σαπίλα του συστήματος, ειδικά στον τρόπο με τον οποίο αυτή "αγκαλιάζει" κοινωνικές ομάδες όπως οι φτωχοί νέοι, οι κάτοικοι των γκέτο (των νέγρων, στο τραγούδι, αλλά και των μεταναστών, των τσιγγάνων και άλλων που ζούμε καθημερινά).


Από το καταπληκτικό Empire του 1990 (σύμπτωση; ίδια χρονιά με το δίσκο του Dio, στο πρώτο μέρος!), επιλέξαμε το ομότιτλο κομμάτι. Αφιερωμένο στα παπαγαλάκια του συστήματος που μας πρήζουν νυχθημερόν με αναλύσεις για τη "βία των νέων", των "μεταναστών", των "συμμοριών", την εγκληματικότητα και την ανασφάλεια των μεγάλων πόλεων. Αντί να λουφάζουν στις τρύπες τους, καθώς το σύστημα του οποίου είναι μέρος και υπηρέτες ξερνά τα "προϊόντα" της σήψης του καθημερινά, έχουν το θράσος και μιλάνε κι όλας! Ουαί υμίν...

...Black man, trapped again. 
Holds his chain in his hand.
Brother killing brother for the profit of another,
Game point, nobody wins...

Από τους πιο "μεγάλους" δίσκους, όχι μόνο του συγκροτήματος, αλλά και του σύγχρονου metal, συνολικά...

Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...21/10/2012

Με το σημερινό τραγούδι εγκαινιάζουμε μια "τριλογία", αφιερωμένη στον άνθρωπο της σύγχρονης πραγματικότητας που βιώνουμε, τις ανθρώπινες στάσεις-επιλογές, στην εποχή της κρίσης, της εξαθλίωσης, του πολέμου - κοινωνικού κι όχι μόνο. Και τα τρία τραγούδια, το σημερινό και τα δυο επόμενα που θα ακολουθήσουν, δε χρειάζονται ούτε εισαγωγές, ούτε προλόγους, ούτε σχόλια. Μιλούν από μόνα τους...


Ξεκινάμε με τον αθάνατο Ronnie James Dio που, από το "παρεξηγημένο" (αλλά πάρα πολύ καλό κατά τη γνώμη μας) Lock Up the Wolves του 1990, τραγουδάει για κάποιον αφελή που πιστεύει ακόμα ότι αυτός μόνος μπορεί να καταφέρει τα πάντα και η σκληρή ζωή τον "τιμωρεί" σκληρά. Αφιερωμένο, σε εκείνους τους (καλοπροαίρετους) που ακόμα πιστεύουν ότι υπάρχουν ατομικές λύσεις, αλλά και σε εκείνους τους (επίσης καλοπροαίρετους) που πιστεύουν σε αυτόκλητους "σωτήρες", οι οποίοι υπόσχονται από το πουθενά "λαγούς απ' τα καπέλα". Dio, λοιπόν και... Walk on Water!

...Too many nights without a day
For the sake of being clever
He almost lost his way
He always thought that he could fly
Till he was shot down from the sky...


Πόσο αληθινοί στίχοι...


Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...20/10/2012

Αν επιλέγαμε να σας δείξουμε μόνο τον τίτλο του σημερινού τραγουδιού της ημέρας και σας ζητούσαμε να μας πείτε το συγκρότημα και το δίσκο από το οποίο προέρχεται, είμαστε σχεδόν σίγουροι ότι η μεγάλη πλειοψηφία θα την "πάταγε" άσχημα. Και μάλλον δικαιολογημένα, μιας και το εν λόγω τραγούδι έχει γίνει πασίγνωστο μεν, αλλά... από άλλους! Κι έτσι, οι περισσότεροι θα μας απαντούσατε ότι το συγκρότημα είναι οι Judas Priest και ο δίσκος είναι το θρυλικό Hell Bent for Leather. Χα! Κι όμως, κύριοι, το εν λόγω άσμα ΔΕΝ είναι των Priest, αλλά των - όχι λιγότερο θρυλικών - Fleetwood Mac!


Από το ομώνυμο single του 1970, αγαπητοί φίλοι του σταθμού, ακούμε τους Fleetwood Mac στην τελευταία εμφάνιση του χαρισματικού (αλλά και αυτοκαταστροφικού) Peter Green με τη μπάντα, στο πασίγνωστο The Green Manalishi (With the two-Prong Crown). Γραμμένο στη διάρκεια ενός ναρκο-εφιάλτη, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος ο Green αργότερα, αντανακλά τις διαταραγμένες σχέσεις του δημιουργού του με το περιβάλλον του και ειδικότερα τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, την οποία άλλωστε εγκατέλειψε μετά από λίγους μήνες. Αυτά, όμως, είναι ιστορία - το τραγούδι καθαυτό είναι κομματάρα και θα το νιώσετε ευθύς εξαρχής, από την πρώτη νότα και την ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Αυθεντικός ήχος των 70'ς, από μια πραγματικά μεγάλη μπάντα και τη μουσική ιδιοφυία του Peter Green! Απολαύστε το!

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...19/10/2012

Είναι πια γνωστό ότι η στήλη δεν πιστεύει διόλου στο διαχωρισμό ανάμεσα στα "γνωστά" και στα "άγνωστα" συγκροτήματα, ούτε - πολύ περισσότερο, ταυτίζει την εμπορικότητα και την αναγνωρισιμότητα με την ποιότητα. Γι αυτό και κατά καιρούς οι επιλογές μας, κάθε άλλο παρά "αναγνωρίσιμες" μπορεί να θεωρηθούν μεν, όμως παράπονα για την ποιότητά τους δεν έχουμε λάβει! Φυσικά, αυτό είναι μια επιβράβευση για εμάς και θέλουμε, επί τη ευκαιρία, να ευχαριστήσουμε τους (αρκετούς) φίλους που βοηθούν εδώ και τόσον καιρό στην προώθηση αυτού εδώ του μουσικού (κι όχι μόνο) εγχειρήματος. Εννοείται, θα συνεχίσουμε ακάθεκτοι!

Συνεχίζοντας τις παραπάνω σκέψεις, η σημερινή επιλογή ανήκει ακριβώς σε ένα από αυτά τα "άγνωστα", σχετικά, γκρουπ, βγαλμένα μέσα από τις μουσικές "στάχτες" της χρυσής, όπως αποδείχθηκε, για το hard rock και το metal, δεκαετίας του '80. Ενός γκρουπ που θα μπορούσε - γιατί άραγε δεν το κατόρθωσε; είναι απορίας άξιον... - να είναι σήμερα ένα "όνομα" εφάμιλλο με εκείνα συγκροτημάτων όπως οι Queensryche ή οι Crimson Glory. Ο λόγος γίνεται για τους Hair Apparent, τη μπάντα από το Seattle της πολιτείας Washington των ΗΠΑ, που "έγραψε" τη (σύντομη) μουσική της ιστορία στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980. Αν και ιδρύθηκε το 1983, εν τούτοις δεν κυκλοφόρησε κάποια δουλειά πριν από το 1984 (δύο demos), ενώ ο πρώτος full length δίσκος κυκλοφόρησε το 1986 και ο δεύτερος (και τελευταίος) το 1989. Ενδιάμεσα είχαν κυκλοφορήσει δυο ακόμα demos, ενώ η τελευταία δισκογραφική εμφάνιση της μπάντας έγινε το 1999 με το compilation album Triad. Πρόσφατα, σχετικά, είχαμε την ευκαιρία να τους δούμε και στη χώρα μας σε μια εμφάνιση στο "Κύτταρο", στις 12 Γενάρη, που (μας) άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, ενώ είχε προηγηθεί και μια ακόμη το 2006. Μακάρι να έχουμε περισσότερα από το συγκρότημα αυτό, γιατί πραγματικά ΑΞΙΖΕ καλύτερης τύχης και θα το καταλάβετε ακούγοντας το τραγούδι...


Από τον πρώτο δίσκο, λοιπόν, το άπαιχτο Graceful Inheritance (1986, Black Dragon Records), θα ακούσουμε το Tear Down the Walls. Απολαύστε το! 

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...18/10/2012

Το σημερινό τραγούδι δεν έχει "γιατί" και "διότι". Είναι από αυτά, τα σπάνια, που τα ακούς μια φορά και σε "κερδίζουν" δια της αιχμαλωσίας σου. Κι άντε μετά να ξεφύγεις, αν σε αιχμαλωτίσει μια μουσική. Ξέρετε, φίλοι μας, από πολλά δεσμά μπορεί (και πρέπει συχνά) κανείς να ξεφύγει. Από τα "μουσικά" δεσμά, όμως, πολύ δύσκολα!!! Κι όχι ότι το κομμάτι ή το γκρουπ είναι τίποτε πασίγνωστα. Απλά, εκεί κάπου στο σωρό, κρύβονται και τα διαμάντια...


Από τον τρίτο δίσκο των Pagan Altar, με τον τίτλο Mythical and Magical (2006, Oracle Records), το τραγούδι της ημέρας για σήμερα είναι η ατμοσφαιρική και υποβλητική (για να πούμε το ελάχιστο) μπαλάντα, The Erl King. Σχεδόν οκτώμιση λεπτά ΜΟΥΣΙΚΗΣ. Enjoy! 

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...17/10/2012

Ούτε ιστορία, ούτε τίποτε. Σήμερα, έχει μόνο μουσική. Και τι μουσική! Βγαλμένο μέσα από τις καλύτερες μέρες των 80'ς, το σημερινό "χορταστικό" τραγούδι της ημέρας ανήκει σε ένα από τα πιο εμβληματικά σχήματα στο χώρο του power/progressive metal. Ακριβέστερα, σε ένα από τα σχήματα που καθόρισαν, εν πολλοίς, τα χαρακτηριστικά του χώρου αυτού. Με μια διαδρομή που ξεκινά από το 1982 και συνεχίζεται αδιαλείπτως μέχρι σήμερα, στα πλαίσια της οποίας περιλαμβάνονται 10 studio, 2 live και 1 compilation albums καθώς και ένας μεγάλος αριθμός άλλων κυκλοφοριών (singles, DVD κλπ.), η παρέα από το Hartford των ΗΠΑ συνεχίζει ακάθεκτη να "διδάσκει" τις νεότερες γενιές για το τι σημαίνει να είσαι πρωτοπόρος στο είδος σου. Αγαπητοί φίλοι του MUSIC FOR REBELS WEB RADIO, σήμερα στο τραγούδι της ημέρας οι τεράστιοι Fates Warning...


Δε θα μπορούσε να είναι λιγότερο εμβληματική και η επιλογή κομματιού, επομένως. Από τον τέταρτο δίσκο του γκρουπ No Exit (1988, Metal Blade Records) και πρώτο με τον μέχρι σήμερα frontman του, Ray Alder διαλέξαμε την κορυφαία στιγμή του και μια από τις μεγαλύτερες στιγμές του συγκροτήματος σε όλη τη διαδρομή του ως τώρα, το αριστούργημα των 22 λεπτών The Ivory Gate of Dreams. Όλο δικό σας, λοιπόν! Κι όταν λέμε "όλο", εννοούμε ΟΛΟ!!! Enjoy!!!

Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...14/10/2012

Όπως έχετε διαπιστώσει, η στήλη τρέφει απεριόριστο σεβασμό στην ιστορική παράδοση. Επιθυμεί δε, με τις επιλογές της, να αναδεικνύει γεγονότα "ξεχασμένα" ή μη, που συνέβησαν στο (κοντινό ή μακρινό) παρελθόν, πάντα "δοσμένα" μέσα από τις μουσικές και τους ρυθμούς που μας (και σας) αρέσουν. 

Μετά από αυτή την - αχρείαστη ίσως - εισαγωγή, πάμε στο "ψητό". Κάπου διαβάσαμε ότι σαν σήμερα, στις 14 Οκτώβρη του 1322, σημειώθηκε μια από τις πιο σημαντικές μάχες στα πλαίσια του πρώτου πολέμου για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, η μάχη του Old Byland, ανάμεσα στα στρατεύματα του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου του Β', υπό τον Ιωάννη της Βρετάνης, κόμητα του Richmond και σε εκείνα του βασιλιά της Σκωτίας Ροβέρτου Α' (Robert Bruce), υπό τις διαταγές του ίδιου. Η μάχη έληξε με περιφανή νίκη των σκοτσέζων και συντριβή των αγγλικών δυνάμεων, τη δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση και σημασία, μετά τη συντριβή τους στο Bannockburn, το καλοκαίρι του 1314. Σήμανε δε, το τέλος της προσπάθειας του Εδουάρδου Β' να επαναφέρει την αγγλική κυριαρχία στη Σκωτία, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Σκωτίας, ως ανεξάρτητου βασιλείου στις 6 Απρίλη του 1320, γνωστή ως "Διακήρυξη του Arbroath". Χρειάστηκαν, ωστόσο, άλλα έξι χρόνια πριν αναγνωρίσει και επισήμως το αγγλικό στέμμα αυτή την πραγματικότητα, με τη συνθήκη του Εδιμβούργου-Νορθάμπτον, το 1328, με την οποία η Αγγλία αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Σκωτίας (για να την παραβιάσει μόλις πέντε χρόνια αργότερα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...).


Και μιας και η αφετηρία μας ήταν ένα επεισόδιο των πολέμων της ανεξαρτησίας της Σκωτίας, που πάει ο νους σας για το μουσικό σκέλος της ημέρας; ΝΑΙ, σωστά καταλάβατε! Είναι το πολύ γνωστό τραγούδι των Γερμανών Grave Digger, με τίτλο The Bruce (The Lion King), μέσα από το άλμπουμ Tunes of War (1996, GUN Records). All arise, for... the clans are marching!!!

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...13/10/2012


Το σημερινό μας τραγούδι της ημέρας είναι αφιερωμένο στον Paul Simon, ο οποίος γεννήθηκε σαν σήμερα στις 13 Οκτωβρίου του 1941.
Κυρίως γνωστός μέσα από το ντουέτο του με τον Art Garfunkel, αυτός ο πολύ καλός συνθέτης και τραγουδιστής έγινε γνωστός για μεγάλες επιτυχίες όπως το "Sond of Silence" και "Mrs Robinson", ενώ στην καριέρα του κέρδισε 12 βραβεία Grammy και το 2001 έγινε μέλος του Rock and Roll Hall of Fame.

Μέσα από την τεράστια καριέρα του, επιλέξαμε το κομμάτι "Graceland" από τον ομόνυμο δίσκο του 1986 το οποίο κέρδισε τόσο αυτό όσο και όλος ο δίσκος τα αντίστοιχα βραβεία Grammy της χρονιάς εκείνης.

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...9/10/2012

Σε μια μέρα που "σημαδεύτηκε" από τις μεγάλες διαδηλώσεις του ελληνικού λαού, με αφορμή την επίσκεψη "εργασίας" (ο θεός να μας φυλάει από τέτοιες "εργασίες") της ηγέτιδας της Γερμανίας Ανγκέλα Μέρκελ στη χώρα μας, ποιο άλλο θα μπορούσε να αποτελεί τραγούδι της ημέρας, αν όχι ένα που να σηματοδοτεί το βασικό επίδικο αντικείμενο της συγκυρίας: την ανάγκη για ένα πλατύ κοινωνικό μέτωπο των εργαζόμενων αυτής της χώρας που θα βάλει τέλος στα δεινά του λαού, θα φράξει το δρόμο στις δυνάμεις της αντίδρασης, του πολέμου και του φασισμού που σηκώνουν ξανά κεφάλι και θα χαράξει μια πορεία για ένα άλλο "μοντέλο" κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης με κέντρο και σκοπό την ικανοποίηση των αναγκών του εργαζόμενου ανθρώπου και όχι τα κέρδη της τάξης των κεφαλαιοκρατών; Νομίζουμε ότι η απάντηση είναι αυτονόητα καταφατική...



Κι επειδή η στήλη διαπνέεται από το πατροπαράδοτο πνεύμα της ελληνικής φιλοξενίας, δε θα μπορούσε να μη στείλει το μήνυμά της στη μητρική γλώσσα της υψηλής μας επισκέπτριας, έτσι ώστε να γίνει απολύτως κατανοητό. Άλλωστε, οι δημιουργοί του πασίγνωστου και χιλιοτραγουδισμένου αυτού τραγουδιού είναι συμπατριώτες της - για να θυμόμαστε ότι η χώρα αυτή έχει "γεννήσει" και μερικά από τα πιο φωτεινά πνεύματα αυτού του κόσμου. Σε στίχους, λοιπόν, του τεράστιου ποιητή, θεατρικού συγγραφέα και στρατευμένου αγωνιστή της υπόθεσης της κοινωνικής απελευθέρωσης, Bertolt Brecht και μουσική του επιστήθιου φίλου και συνεργάτη του, Hans Eisler, αφιερώνουμε στη σημερινή μέρα το "τραγούδι της ενότητας" (ακριβέστερα, "τραγούδι του ενιαίου μετώπου" - Das Einheitsfrontlied) με την υπέροχη ερμηνεία του Ernst Busch, τραγουδιστή που συνέδεσε τη φωνή του με το αντιφασιστικό και επαναστατικό τραγούδι της δεκαετίας του '30. Το συγκεκριμένο τραγούδι γνώρισε σωρεία ερμηνειών, σε πάρα πολλές γλώσσες, ανάμεσα στις οποίες και στα ελληνικά, μέσα από τη φωνή της σπουδαίας ερμηνεύτριας Μαρίας Φαραντούρη. Drum links, zwei, drei! Wo dein Platz, Genosse ist!

Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...8/10/2012

Σήμερα, αρχή της βδομάδας, είπαμε να κάνουμε ένα δυναμικό μουσικό "μπάσιμο" για να πάρουμε "φόρα" και δύναμη! Στις μουσικές μας αποσκευές, σήμερα, ένα πολύ γνωστό και ποιοτικό γκρουπ με μεγάλη ιστορία που ξεκινά το μακρινό 1981. Μιλάμε για τους Virgin Steele (πρόσφατα τους απολαύσαμε και στη χώρα μας), τη μπάντα του εμπνευσμένου τραγουδιστή/πιανίστα/συνθέτη David DeFeis και του "στιβαρού" στα εκτελεστικά αλλά και συνθετικά του "καθήκοντα" κιθαρίστα Edward "Ed" Pursino. Οι Virgin Steele παίζουν ένα όμορφο μείγμα από epic, symphonic και progressive metal με θεατρικά και ορχηστρικά στοιχεία, στιχουργικά εμπνευσμένο από την αρχαία ελληνορωμαϊκή κι όχι μόνο μυθολογία. Στη μακρά διαδρομή τους, μας πρόσφεραν εξαιρετικούς δίσκους, όπως το Noble Savage, τα The Marriage between Heaven and Hell I και II, η metal όπερα The House Of Atreus (1 & 2) βασισμένη στην "Ορέστεια" του Αισχύλου. Συνεχίζουν απτόητοι και σήμερα και υπόσχονται ακόμα περισσότερα!


Σημερινό τραγούδι της ημέρας, από τον τέταρτο δίσκο τους, Age of Consent (1988, Maze Music), το επικό, μελωδικό και χαρακτηριστικό του μουσικού και στιχουργικού ύφους της μπάντας από τη Νέα Υόρκη The Burning of Rome (Cry for Pompeii). Απολαύστε το!

Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...7/10/2012

Το σημερινό τραγούδι της ημέρας είναι αφιερωμένο σε έναν από τους καλύτερους ερμηνευτές της hard rock/metal μουσικής σκηνής, τον Jeff Scott Soto. H αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός (ως had rock/metal ερμηνευτής) "αδικεί" έναν καλλιτέχνη που με την φωνή του μπορεί πρακτικά να τραγουδήσει τα πάντα. Όσοι τον έχουν δει live να διασκευάζει σε Medley διάφορα γνωστά ροκ ή και ποπ κομμάτια αλλάζοντας τον τρόπο τραγουδίσματος τους σε funk ή reggae ή ακόμα και blues (ή το αντίθετο, παίρνωντας τέτοιου είδους κομμάτια και διασκευάζοντας τα σε rock) και οι αλλαγές αυτές να περνάν αβίαστα από το λαρύγγι του, καταλαβαίνει ότι έχει να κάνει με έναν καλλιτέχνη που το μουσικό είδος που τραγουδά είναι το γούστο του και όχι "υποχρεωτική επιλογή".

Επιλέξαμε επίτηδες ένα από τα λιγότερο γνωστά συγκροτήματα που έχει τραγουδήσει (και όχι πχ τους θρυλικούς Talisman ή τις πασίγνωστες συνεργασίες του με τον "πολύ" κ. Malmsteen), ίσως διότι ως στήλη μας αρέσει να υπενθυμίζουμε ότι η μουσική είναι τεράστια και δεν περιορίζεται στις 5-10 γνωστές μπάντες κάθε είδους και ότι συχνά την εμπορική επιτυχία μιας μπάντας από την "μη αναγνωρισιμότητα της", τις χωρίζουν λεπτομέρειες και μπόλικη τύχη!

TAKARA
λοιπόν και από το πρώτο τους album του 1993 με τίτλο "Eternal Faith" θα ακούσουμε το "Spotlight", ένα κομμάτι στο κλασσικό στυλ του μελωδικού hard rock, από αυτά που λες και είναι φτιαγμένα για να τα ακούει κανείς Σαββατόβραδο σε rock club (κατά προτίμησην live!)