Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012

Δε θα περάσει ο φασισμός...

Σήμερα, πολλοί μιλάνε για την "εθνική" επέτειο. Σήμερα, τα αυτιά μου έχουν πονέσει από τα ξεφωνητά "όλοι μαζί οι Έλληνες μπορούνε", από εκείνους που μας έχουν βάλει το κεφάλι και το κορμί στην πρέσσα και τώρα πάνε να κάνουν το ίδιο με το μυαλό μας. Βλέπετε, είναι βολικό να "κρύβεις" μια πολιτική που εξαθλιώνει το λαό, τον ταπεινώνει και διαλύει τη χώρα, πίσω από κηρύγματα γιαλαντζί, ληγμένης (όπως και τα προϊόντα στα σούπερ-μάρκετ που στο εξής θα πωλούνται ελεύθερα...) εθνικοφροσύνης, βγαλμένης από τα αζήτητα και αραχνιασμένα σεντούκια των πιο σκοτεινών μετεμφυλιακών χρόνων...



"Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται", λένε. Κοντολογίς, βρήκανε αφορμή οι "νικητές" (έτσι νομίζουν, οι αφελείς...) να ξαναγράψουν την ιστορία. Να κάνουν το (κατά)μαυρο, τάχα λευκό και αμόλυντο. Να εμφανίσουν το φασίστα δικτάτορα και τσιράκι των άγγλων, του παλατιού και των μεγαλοβιομηχάνων, Μεταξά, σα δήθεν "πατριώτη". Να ξεχαστούν οι εξορίες, οι φυλακές, οι Ακροναυπλίες, ο ματωμένος Μάης του '36, ο διπλός πέλεκυς της ΕΟΝ και τόσα άλλα. ΟΧΙ! Κι αυτό εδώ είναι ένα άλλο ΟΧΙ, η πιο γνήσια, η πιο αυθεντική συνέχεια εκείνου, του μεγάλου, του λαϊκού ΟΧΙ στο φασισμό, που έκφρασή του ήταν το έπος του '40. Ένα ΟΧΙ που ήταν συγχρόνως ένα μεγάλο ΝΑΙ, στην εθνική ανεξαρτησία που την πετσόκοβαν όχι μόνο οι επιτιθέμενοι Ιταλοί φασίστες, αλλά και οι "σύμμαχοι" Άγγλοι με τους εγχώριους αστούς συνοδοιπόρους τους. Ένα ΝΑΙ σε μια άλλου είδους κοινωνική οργάνωση, σαν κι αυτή που λίγα χρόνια μετά είχε στηθεί στα βουνά της λεύτερης Ελλάδας. Μια οργάνωση που έδινε ψήφο για πρώτη φορά στις γυναίκες, στους νέους. Μια οργάνωση που έκανε πράξη την πιο γνήσια, άμεση και ΛΑΪΚΗ δημοκρατία που γνώρισε ποτέ αυτός ο τόπος. Δημοκρατία από το λαό, με το λαό και για το λαό κι όχι "δημοκρατία" με το λαό στον καναπέ, στο κρεβάτι του Προκρούστη, για τα συμφέροντα μιας χούφτας μεγαλοβιομήχανων, τραπεζιτών, εφοπλιστών. Και γι αυτό ακριβώς, ήταν μια οργάνωση που μισήθηκε τόσο ανοιχτά, ξεδιάντροπα, λυσσαλέα από το σάπιο καθεστώς τους. 



Δε φτάνει που οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και του αντιφασιστικού, εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα βαφτίστηκαν "συμμορίτες", "κατάσκοποι", "μιάσματα", ενώ οι Τσολάκογλου, οι Ράλληδες και οι Σούρληδες γερμανοτσολιάδες έγιναν οι "εθνικόφρονες". Πρέπει να ξεχαστεί, να σβηστεί από την ιστορική μνήμη όλο αυτό το έπος, ένα έπος που ξεκινά από τα αλβανικά βουνά το '40, περνά στους Κορυσχάδες και στις εκλογές που οργάνωσε το ΕΑΜ στις απελευθερωμένες περιοχές με τη συμμετοχή ενός εκατομμυρίου απλών ανθρώπων και φτάνει μέχρι τις αιματοβαμμένες κορυφές του Γράμμου, όπου οι ελπίδες ενός ολόκληρου λαού για λευτεριά, ανεξαρτησία, λαϊκή δημοκρατία "πνίγηκαν" στο αίμα με τη βοήθεια των αμερικάνικων βομβών "Ναπάλμ", από έναν "εθνικό στρατό" που ήταν τόσο "εθνικός" που αρχηγό του είχε - σημαδιακό - τον αμερικανό γκαουλάιτερ Βαν Φλητ...



Πολλοί, σήμερα, αναρωτιούνται: σαν τι να'ναι, άραγε αυτή η λαϊκή διακυβέρνηση, εξουσία, δημοκρατία, όπως θέλετε πείτε το. Άλλοι σκόπιμα, άλλοι από άγνοια, θυμούνται την ...αρχαία Αθήνα, όπου μια κοινωνική μειοψηφία "ελεύθερων" (κατ'όνομα) πολιτών, αγόταν και φερόταν από μια χούφτα δημαγωγούς ή αριστοκράτες ή και τα δύο, τριγυρισμένη από τριπλάσιους δούλους που δούλευαν και πέθαιναν, στο όνομα της "δημοκρατίας". Κάνουν οτιδήποτε, για να ξεχάσουμε ότι μόλις πριν εβδομήντα (κι όχι δυο χιλιάδες) χρόνια, ο λαός μας ΤΗΝ ΕΦΤΙΑΞΕ αυτή τη λαϊκή δημοκρατία - και τον βάλανε στο γύψο γι αυτό. Και σήμερα, που τα τύμπανα του πολέμου και του φασισμού ηχούν ξανά στη γειτονιά, αλλά και μέσα στη χώρα μας, με κάθε τρόπο προσπαθούν να εμφανίσουν το τέρας σα σωτήρα, το φίδι σαν άγγελο, να κρύψουν την αλήθεια και να σβήσουν τη μνήμη, πίσω από το παραβάν μιας κακότεχνα στημένης "εθνικής ενότητας", με την οποία οι καθημερινοί δολοφόνοι του λαού προσπαθούν να τον αποκοιμίσουν για να προσέλθει "εθελουσίως" στη νέα σφαγή που του ετοιμάζουν. Γι αυτό, ο αγώνας που άρχισε το '40 δεν τελείωσε ακόμα. Θα συνεχίζεται, όπως τότε, μέχρι να γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του και οι κάθε λογής δήμιοι να πεταχτούν στις πιο βαθιές "πηγάδες" της ιστορίας...

Μουσική "επένδυση" στο σημερινό μας κείμενο, τρία αξέχαστα, όσο και επίκαιρα τραγούδια: (α) το πέμπτο μέρος από το "Πνευματικό Εμβατήριο" σε ποίηση Άγγελου Σικελιανού, σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και (ζωντανή) εκτέλεση από την Ιωάννα Φόρτη, (β) το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου "Οι Γερόντοι", από τη συλλογή "Καντάτα στη Μακρόνησο", σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και εκτέλεση από τη συγκλονιστική φωνή της Μαρίας Δημητριάδη και (γ) το εμβληματικό "Ακορντεόν", σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, μουσική του αξέχαστου Μάνου Λοϊζου, από το δίσκο "Τα Τραγούδια του Αγώνα" και εκτέλεση, εδώ, από το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, από τη "Συναυλία στο Νέο Φάληρο".

Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...27/10/2012

Τελευταίο μέρος, σήμερα, του αφιερώματος στα τραγούδια (πάντα από το μουσικό χώρο της ροκ και μέταλ) με αναφορά στην επανάσταση και την εξέγερση. Με βάση την λογική "πορεία" των προηγούμενων μερών του αφιερώματος, σήμερα είναι η ώρα της κλιμάκωσης, με το κορυφαίο ίσως τραγούδι (μιλάμε για σχετικά γνωστές μπάντες με μια ορισμένη διάδοση και όχι για εντελώς underground σχήματα τοπικής εμβέλειας) που γράφτηκε πάνω σε αυτή την προβληματική. Μιλάμε βέβαια για τους Queensryche και το πασίγνωστο Revolution Calling, από το συγκλονιστικό δίσκο τους, Operation: Mindcrime (1988, EMI), έναν δίσκο που κατά την άποψή μας οπωσδήποτε συγκαταλέγεται ανάμεσα στους καλύτερους metal δίσκους όλων των εποχών.


Όσο για το τραγούδι, νομίζουμε τα πολλά λόγια περιττεύουν. Αρκεί να δει κανείς τη δραματοποιημένη ιστορία του album σε video, για να καταλάβει. Κοινωνικός στίχος που σημαδεύει τους ενόχους (έστω και με μια "περιφραστική" φρασεολογία - ο μεγάλος Μπρέχτ δε μιλούσε, άλλωστε, για την "εξυπνάδα" που πρέπει να έχει κανείς για να διαδώσει την αλήθεια;;;), καταπληκτική μελωδία και εκτέλεση. Ένα μουσικό αριστούργημα...

...I used to think that only America's way was right
but now the holy dollar rules everybody's life
gotta make a million, doesn't matter who dies
REVOLUTION CALLING!

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...26/10/2012

Στο τρίτο μέρος του αφιερώματος για τα τραγούδια με αναφορά στην εξέγερση ή στην επανάσταση, σειρά έχει να ασχοληθούμε με τις εξεγέρσεις που έχουν στόχο την εθνική απελευθέρωση από τον ξένο ζυγό. Σε όλη την έκταση της ιστορίας, τουλάχιστον των τελευταίων έξι-επτά αιώνων (για να μην πάμε ακόμα πιο πίσω), τα παραδείγματα είναι άφθονα. Το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση (όταν είναι αυθεντικό και όχι πρόσχημα που "επιδοτείται" από μεγάλες δυνάμεις ως πρόσχημα για επεμβάσεις, σαν κι αυτές που ζήσαμε τη δεκαετία του '90 στη γειτονιά μας) είναι, φυσικά, αυτονόητο και οι επαναστάσεις αυτές έχουν όλη μας τη συμπάθεια και αξίζουν όλη μας την υποστήριξη. Ειδικά όταν ανήκεις σε ένα έθνος που έχει το ίδιο κερδίσει την (τυπική, έστω) ανεξαρτησία του με αυτό τον τρόπο. Μοιάζει ειρωνικό να το υπενθυμίζει κανείς αυτό στη σημερινή συγκυρία, αλλά το νόημα παραμένει τόσο, μα τόσο επίκαιρο...


Για όλα τα παραπάνω, μιλάει το υπέροχο τραγούδι του Chris de Burgh (που γνωρίσαμε και στα ελληνικά από το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αν και οι στίχοι ήταν παντελώς άσχετοι με τους αρχικούς) από το LP The Getaway (1982, A&M Records), το πασίγνωστο The Revolution trilogy. Για την ακρίβεια, πρόκειται για μια τριλογία τραγουδιών (The Revolution/Light a Fire/Liberty) που αποτελεί ένα ενιαίο κομμάτι, αφιερωμένο στην εξέγερση των Σκώτων ενάντια στον αγγλικό ζυγό, που έμεινε στην ιστορία ως The Jacobite Rising (The Fourty-Five), που έληξε με την αιματηρή συντριβή των Σκώτων στη μάχη του Culloden Moor, στις 16 Απρίλη του 1746. Παρά την "εξωτερική" μορφή του κινήματος αυτού, που είχε ως στόχο την επαναφορά στο θρόνο του Ηνωμένου Βασιλείου του (ρωμαιοκαθολικού) οίκου των Stewart και το αναμφισβήτητο γεγονός ότι μεγάλο μέρος της αντιπαράθεσης είχε να κάνει με αντιθέσεις στο εσωτερικό των κυρίαρχων τάξεων σε Αγγλία και Σκωτία, οι λαϊκές μάζες στη Σκωτία το είδαν ως ευκαιρία να εκφράσουν τον πόθο τους για ανεξαρτησία, η οποία συμπυκνωνόταν - έστω στρεβλά αν το δει κανείς από μια σημερινή οπτική - στην αντίσταση στη θρησκευτική καταπίεση από μέρους της αγγλικανικής εκκλησίας και στην πολιτισμική καταπίεση απέναντι στην κελτική-γαελική κουλτούρα (γλωσσικοί διωγμοί, περιορισμοί στο σύστημα των clans κλπ.). Πέρα από όλα αυτά, βέβαια, το τραγούδι είναι πολύ όμορφο και αγαπημένο. Απολαύστε το!

...It's been so many years, so many tears
We have lost once before, now we'll settle the score
When our cannons will roar - REVOLUTION!!!

Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...25/10/2012

Συνέχεια σήμερα με το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στα τραγούδια με θέμα την επανάσταση, στην όποια μορφή της. Αν στο πρώτο μέρος ασχοληθήκαμε με τις εξεγέρσεις στη σφαίρα της φαντασίας, καιρός είναι να περάσουμε σε κάτι πιο πραγματικό. Σήμερα, θέμα μας είναι οι "τυφλές" εξεγέρσεις που στρέφονται κατά των πάντων. Ξεσπάσματα (δικαιολογημένης) οργής, προϊόντα της καθημερινής αθλιότητας του συστήματος, είναι ωστόσο εκρήξεις με αιτία, όχι όμως και με αποτέλεσμα. Χωρίς στόχο του τι θες να χτίσεις στη θέση εκείνου που θα γκρεμιστεί, πολύ απλά δεν πας πουθενά. Όσο βίαια και αν "επιτεθείς" στο υπάρχον, η φύση και η κοινωνία απεχθάνεται το κενό. Αν δεν το γεμίσεις εσύ, το γεμίζει ο αντίπαλος...


Για την ανάγκη μιας τέτοιας - δυστυχώς - εξέγερσης μιλάνε οι, κατά τα άλλα πολύ δυνατοί στο είδος τους, Kreator στο σημερινό τραγούδι της ημέρας. Violent Revolution, λοιπόν, από το ομότιτλο LP της μπάντας (2001, Steamhammer Records/SPV) και ...σπάστε τα (εμείς, πάντως, σας προειδοποιήσαμε για το αδιέξοδο μετά)!!!

...Your sick world, the loss of all morality
My hate has grown as strong as my confusion
My only hope, my only solution
Is a Violent Revolution...


Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...24/10/2012

Είναι να μη μας ανοίξει η όρεξη! Μιας και μας άρεσε τόσο η ιδέα, όσο και η αποδοχή της στους φίλους του σταθμού, είπαμε να συνεχίσουμε από σήμερα και για τις επόμενες μέρες με άλλο ένα αφιέρωμα. Θέμα μας, αυτή τη φορά, θα είναι τα τραγούδια με αναφορά στην εξέγερση, την επανάσταση ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το. Τι σόι "MUSIC FOR REBELS" θα ήμασταν, άλλωστε, αν δεν κάναμε ένα τέτοιο αφιέρωμα; Είναι θέμα ...υπαρξιακό, όπως και να το κάνουμε!!!



Εν πάση περιπτώσει, επαναστάσεις και εξεγέρσεις υπάρχουν πολλών ειδών. Κάποιες, μάλιστα - οι πλέον ανώδυνες θα λέγαμε - υπάρχουν μόνο στη φαντασία και στα όνειρα και το "αντικείμενό" τους είναι εξίσου ασαφές. Για μια τέτοια μας μιλάνε οι Gamma Ray, στο εκπληκτικό Rebellion in Dreamland, από το album τους Land of the Free (1995, Noise Records). Μιας και δεν έχουμε πολλά να πούμε για τις ...φαντασιακές εξεγέρσεις ενάντια σε ονειρο-βασιλιάδες (όλα τα λεφτά το cult video clip του τραγουδιού, το οποίο όμως δεν επιλέξαμε να ανεβάσουμε εδώ, γιατί έχει περικόψει το μισό τραγούδι), τουλάχιστον ας απολαύσουμε το τραγούδι, γιατί είναι κομματάρα!!! 

...Deep inside our minds we wait - for rebellion
Here in dreamland we will not obey the masters...

Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...23/10/2012

Τρίτο και τελευταίο, σήμερα, μέρος της τριλογίας για τον άνθρωπο της κρίσης, με ένα τραγούδι με σημείο αναφοράς τον εργαζόμενο άνθρωπο και την αγωνία του για μια ζωή με δουλειά και αξιοπρέπεια, όλα όσα του στερεί δηλαδή αυτή η κοινωνία. Στην πιο σύγχρονη ροκ (περισσότερο) και μέταλ (αισθητά λιγότερο) μουσική "παράδοση" δεν είναι λίγα τα τραγούδια με κοινωνικές αναφορές και ειδικά με αναφορές στην εργατική τάξη. Κατά κανόνα, όμως, τα τραγούδια αυτά δεν προέρχονταν από τα πολύ hot ονόματα της συγκεκριμένης μουσικής σκηνής. Ακριβέστερα, όσο πιο "διάσημο" το όνομα, τόσο σπανιότερες και πιο "έμμεσες" οι αναφορές. Πολύ λογικό, θα πει κανείς: στην εποχή της μουσικής βιομηχανίας και των εταιρειών, δεν είναι ό,τι πιο εύκολο να πας κόντρα στο χρηματοδότη σου, σωστά; Κι αυτό ακριβώς είναι που δίνει μεγαλύτερη σημασία στις εξαιρέσεις του γενικού κανόνα...


Τρίτο και τελευταίο τραγούδι της "τριλογίας", λοιπόν, το πολύ όμορφο - και πολύ γνωστό - τραγούδι των Styx, από το εξαιρετικό τους LP του 1978, Pieces of Eight, με τίτλο Blue Collar Man (Long Nights). 

...Give me a job, give me security 
Give me a chance to survive 
I'm just a poor soul in the unemployment line 
My God I'm hardly alive 
My mother 'n father, my wife and my friends 
You've seen them laugh in my face 
But I've got the power and I've got the will 
I'm not a charity case... 


Εξαίρετο μουσικά, ενδιαφέρον στιχουργικά, ό,τι πρέπει για να τελειώσει μ'αυτήν η τριλογία μας. Απολαύστε τo!

Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...22/10/2012

Συνεχίζουμε σήμερα με το δεύτερο μέρος της "τριλογίας του ανθρώπου της εποχής της κρίσης", με άλλο ένα κορυφαίο τραγούδι από ένα θρυλικό συγκρότημα. Τη σκυτάλη σήμερα παίρνουν οι Queensryche, οι οποίοι μας μιλάνε για τη βία που γεννά η σαπίλα του συστήματος, ειδικά στον τρόπο με τον οποίο αυτή "αγκαλιάζει" κοινωνικές ομάδες όπως οι φτωχοί νέοι, οι κάτοικοι των γκέτο (των νέγρων, στο τραγούδι, αλλά και των μεταναστών, των τσιγγάνων και άλλων που ζούμε καθημερινά).


Από το καταπληκτικό Empire του 1990 (σύμπτωση; ίδια χρονιά με το δίσκο του Dio, στο πρώτο μέρος!), επιλέξαμε το ομότιτλο κομμάτι. Αφιερωμένο στα παπαγαλάκια του συστήματος που μας πρήζουν νυχθημερόν με αναλύσεις για τη "βία των νέων", των "μεταναστών", των "συμμοριών", την εγκληματικότητα και την ανασφάλεια των μεγάλων πόλεων. Αντί να λουφάζουν στις τρύπες τους, καθώς το σύστημα του οποίου είναι μέρος και υπηρέτες ξερνά τα "προϊόντα" της σήψης του καθημερινά, έχουν το θράσος και μιλάνε κι όλας! Ουαί υμίν...

...Black man, trapped again. 
Holds his chain in his hand.
Brother killing brother for the profit of another,
Game point, nobody wins...

Από τους πιο "μεγάλους" δίσκους, όχι μόνο του συγκροτήματος, αλλά και του σύγχρονου metal, συνολικά...