Το τραγούδι της ημέρας ...25/10/2012

Συνέχεια σήμερα με το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στα τραγούδια με θέμα την επανάσταση, στην όποια μορφή της. Αν στο πρώτο μέρος ασχοληθήκαμε με τις εξεγέρσεις στη σφαίρα της φαντασίας, καιρός είναι να περάσουμε σε κάτι πιο πραγματικό. Σήμερα, θέμα μας είναι οι "τυφλές" εξεγέρσεις που στρέφονται κατά των πάντων. Ξεσπάσματα (δικαιολογημένης) οργής, προϊόντα της καθημερινής αθλιότητας του συστήματος, είναι ωστόσο εκρήξεις με αιτία, όχι όμως και με αποτέλεσμα. Χωρίς στόχο του τι θες να χτίσεις στη θέση εκείνου που θα γκρεμιστεί, πολύ απλά δεν πας πουθενά. Όσο βίαια και αν "επιτεθείς" στο υπάρχον, η φύση και η κοινωνία απεχθάνεται το κενό. Αν δεν το γεμίσεις εσύ, το γεμίζει ο αντίπαλος...

Για την ανάγκη μιας τέτοιας - δυστυχώς - εξέγερσης μιλάνε οι, κατά τα άλλα πολύ δυνατοί στο είδος τους, Kreator στο σημερινό τραγούδι της ημέρας. Violent Revolution, λοιπόν, από το ομότιτλο LP της μπάντας (2001, Steamhammer Records/SPV) και ...σπάστε τα (εμείς, πάντως, σας προειδοποιήσαμε για το αδιέξοδο μετά)!!!

...Your sick world, the loss of all morality
My hate has grown as strong as my confusion
My only hope, my only solution
Is a Violent Revolution...

Το τραγούδι της ημέρας ...24/10/2012

Είναι να μη μας ανοίξει η όρεξη! Μιας και μας άρεσε τόσο η ιδέα, όσο και η αποδοχή της στους φίλους του σταθμού, είπαμε να συνεχίσουμε από σήμερα και για τις επόμενες μέρες με άλλο ένα αφιέρωμα. Θέμα μας, αυτή τη φορά, θα είναι τα τραγούδια με αναφορά στην εξέγερση, την επανάσταση ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το. Τι σόι "MUSIC FOR REBELS" θα ήμασταν, άλλωστε, αν δεν κάναμε ένα τέτοιο αφιέρωμα; Είναι θέμα ...υπαρξιακό, όπως και να το κάνουμε!!!

Εν πάση περιπτώσει, επαναστάσεις και εξεγέρσεις υπάρχουν πολλών ειδών. Κάποιες, μάλιστα - οι πλέον ανώδυνες θα λέγαμε - υπάρχουν μόνο στη φαντασία και στα όνειρα και το "αντικείμενό" τους είναι εξίσου ασαφές. Για μια τέτοια μας μιλάνε οι Gamma Ray, στο εκπληκτικό Rebellion in Dreamland, από το album τους Land of the Free (1995, Noise Records). Μιας και δεν έχουμε πολλά να πούμε για τις ...φαντασιακές εξεγέρσεις ενάντια σε ονειρο-βασιλιάδες (όλα τα λεφτά το cult video clip του τραγουδιού, το οποίο όμως δεν επιλέξαμε να ανεβάσουμε εδώ, γιατί έχει περικόψει το μισό τραγούδι), τουλάχιστον ας απολαύσουμε το τραγούδι, γιατί είναι κομματάρα!!! 

...Deep inside our minds we wait - for rebellion
Here in dreamland we will not obey the masters...

Το τραγούδι της ημέρας ...23/10/2012

Τρίτο και τελευταίο, σήμερα, μέρος της τριλογίας για τον άνθρωπο της κρίσης, με ένα τραγούδι με σημείο αναφοράς τον εργαζόμενο άνθρωπο και την αγωνία του για μια ζωή με δουλειά και αξιοπρέπεια, όλα όσα του στερεί δηλαδή αυτή η κοινωνία. Στην πιο σύγχρονη ροκ (περισσότερο) και μέταλ (αισθητά λιγότερο) μουσική "παράδοση" δεν είναι λίγα τα τραγούδια με κοινωνικές αναφορές και ειδικά με αναφορές στην εργατική τάξη. Κατά κανόνα, όμως, τα τραγούδια αυτά δεν προέρχονταν από τα πολύ hot ονόματα της συγκεκριμένης μουσικής σκηνής. Ακριβέστερα, όσο πιο "διάσημο" το όνομα, τόσο σπανιότερες και πιο "έμμεσες" οι αναφορές. Πολύ λογικό, θα πει κανείς: στην εποχή της μουσικής βιομηχανίας και των εταιρειών, δεν είναι ό,τι πιο εύκολο να πας κόντρα στο χρηματοδότη σου, σωστά; Κι αυτό ακριβώς είναι που δίνει μεγαλύτερη σημασία στις εξαιρέσεις του γενικού κανόνα...

Τρίτο και τελευταίο τραγούδι της "τριλογίας", λοιπόν, το πολύ όμορφο - και πολύ γνωστό - τραγούδι των Styx, από το εξαιρετικό τους LP του 1978, Pieces of Eight, με τίτλο Blue Collar Man (Long Nights). 

...Give me a job, give me security 
Give me a chance to survive 
I'm just a poor soul in the unemployment line 
My God I'm hardly alive 
My mother 'n father, my wife and my friends 
You've seen them laugh in my face 
But I've got the power and I've got the will 
I'm not a charity case... 

Εξαίρετο μουσικά, ενδιαφέρον στιχουργικά, ό,τι πρέπει για να τελειώσει μ'αυτήν η τριλογία μας. Απολαύστε τo!

Το τραγούδι της ημέρας ...22/10/2012

Συνεχίζουμε σήμερα με το δεύτερο μέρος της "τριλογίας του ανθρώπου της εποχής της κρίσης", με άλλο ένα κορυφαίο τραγούδι από ένα θρυλικό συγκρότημα. Τη σκυτάλη σήμερα παίρνουν οι Queensryche, οι οποίοι μας μιλάνε για τη βία που γεννά η σαπίλα του συστήματος, ειδικά στον τρόπο με τον οποίο αυτή "αγκαλιάζει" κοινωνικές ομάδες όπως οι φτωχοί νέοι, οι κάτοικοι των γκέτο (των νέγρων, στο τραγούδι, αλλά και των μεταναστών, των τσιγγάνων και άλλων που ζούμε καθημερινά).

Από το καταπληκτικό Empire του 1990 (σύμπτωση; ίδια χρονιά με το δίσκο του Dio, στο πρώτο μέρος!), επιλέξαμε το ομότιτλο κομμάτι. Αφιερωμένο στα παπαγαλάκια του συστήματος που μας πρήζουν νυχθημερόν με αναλύσεις για τη "βία των νέων", των "μεταναστών", των "συμμοριών", την εγκληματικότητα και την ανασφάλεια των μεγάλων πόλεων. Αντί να λουφάζουν στις τρύπες τους, καθώς το σύστημα του οποίου είναι μέρος και υπηρέτες ξερνά τα "προϊόντα" της σήψης του καθημερινά, έχουν το θράσος και μιλάνε κι όλας! Ουαί υμίν...

...Black man, trapped again. 

Holds his chain in his hand.
Brother killing brother for the profit of another,
Game point, nobody wins...

Από τους πιο "μεγάλους" δίσκους, όχι μόνο του συγκροτήματος, αλλά και του σύγχρονου metal, συνολικά...

Το τραγούδι της ημέρας ...21/10/2012

Με το σημερινό τραγούδι εγκαινιάζουμε μια "τριλογία", αφιερωμένη στον άνθρωπο της σύγχρονης πραγματικότητας που βιώνουμε, τις ανθρώπινες στάσεις-επιλογές, στην εποχή της κρίσης, της εξαθλίωσης, του πολέμου - κοινωνικού κι όχι μόνο. Και τα τρία τραγούδια, το σημερινό και τα δυο επόμενα που θα ακολουθήσουν, δε χρειάζονται ούτε εισαγωγές, ούτε προλόγους, ούτε σχόλια. Μιλούν από μόνα τους...

Ξεκινάμε με τον αθάνατο Ronnie James Dio που, από το "παρεξηγημένο" (αλλά πάρα πολύ καλό κατά τη γνώμη μας) Lock Up the Wolves του 1990, τραγουδάει για κάποιον αφελή που πιστεύει ακόμα ότι αυτός μόνος μπορεί να καταφέρει τα πάντα και η σκληρή ζωή τον "τιμωρεί" σκληρά. Αφιερωμένο, σε εκείνους τους (καλοπροαίρετους) που ακόμα πιστεύουν ότι υπάρχουν ατομικές λύσεις, αλλά και σε εκείνους τους (επίσης καλοπροαίρετους) που πιστεύουν σε αυτόκλητους "σωτήρες", οι οποίοι υπόσχονται από το πουθενά "λαγούς απ' τα καπέλα". Dio, λοιπόν και... Walk on Water!

...Too many nights without a day
For the sake of being clever
He almost lost his way
He always thought that he could fly
Till he was shot down from the sky...

Πόσο αληθινοί στίχοι...

Το τραγούδι της ημέρας ...20/10/2012

Αν επιλέγαμε να σας δείξουμε μόνο τον τίτλο του σημερινού τραγουδιού της ημέρας και σας ζητούσαμε να μας πείτε το συγκρότημα και το δίσκο από το οποίο προέρχεται, είμαστε σχεδόν σίγουροι ότι η μεγάλη πλειοψηφία θα την "πάταγε" άσχημα. Και μάλλον δικαιολογημένα, μιας και το εν λόγω τραγούδι έχει γίνει πασίγνωστο μεν, αλλά... από άλλους! Κι έτσι, οι περισσότεροι θα μας απαντούσατε ότι το συγκρότημα είναι οι Judas Priest και ο δίσκος είναι το θρυλικό Hell Bent for Leather. Χα! Κι όμως, κύριοι, το εν λόγω άσμα ΔΕΝ είναι των Priest, αλλά των - όχι λιγότερο θρυλικών - Fleetwood Mac!

Από το ομώνυμο single του 1970, αγαπητοί φίλοι του σταθμού, ακούμε τους Fleetwood Mac στην τελευταία εμφάνιση του χαρισματικού (αλλά και αυτοκαταστροφικού) Peter Green με τη μπάντα, στο πασίγνωστο The Green Manalishi (With the two-Prong Crown). Γραμμένο στη διάρκεια ενός ναρκο-εφιάλτη, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος ο Green αργότερα, αντανακλά τις διαταραγμένες σχέσεις του δημιουργού του με το περιβάλλον του και ειδικότερα τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, την οποία άλλωστε εγκατέλειψε μετά από λίγους μήνες. Αυτά, όμως, είναι ιστορία - το τραγούδι καθαυτό είναι κομματάρα και θα το νιώσετε ευθύς εξαρχής, από την πρώτη νότα και την ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Αυθεντικός ήχος των 70'ς, από μια πραγματικά μεγάλη μπάντα και τη μουσική ιδιοφυία του Peter Green! Απολαύστε το!

Το τραγούδι της ημέρας ...19/10/2012

Είναι πια γνωστό ότι η στήλη δεν πιστεύει διόλου στο διαχωρισμό ανάμεσα στα "γνωστά" και στα "άγνωστα" συγκροτήματα, ούτε - πολύ περισσότερο, ταυτίζει την εμπορικότητα και την αναγνωρισιμότητα με την ποιότητα. Γι αυτό και κατά καιρούς οι επιλογές μας, κάθε άλλο παρά "αναγνωρίσιμες" μπορεί να θεωρηθούν μεν, όμως παράπονα για την ποιότητά τους δεν έχουμε λάβει! Φυσικά, αυτό είναι μια επιβράβευση για εμάς και θέλουμε, επί τη ευκαιρία, να ευχαριστήσουμε τους (αρκετούς) φίλους που βοηθούν εδώ και τόσον καιρό στην προώθηση αυτού εδώ του μουσικού (κι όχι μόνο) εγχειρήματος. Εννοείται, θα συνεχίσουμε ακάθεκτοι!

Συνεχίζοντας τις παραπάνω σκέψεις, η σημερινή επιλογή ανήκει ακριβώς σε ένα από αυτά τα "άγνωστα", σχετικά, γκρουπ, βγαλμένα μέσα από τις μουσικές "στάχτες" της χρυσής, όπως αποδείχθηκε, για το hard rock και το metal, δεκαετίας του '80. Ενός γκρουπ που θα μπορούσε - γιατί άραγε δεν το κατόρθωσε; είναι απορίας άξιον... - να είναι σήμερα ένα "όνομα" εφάμιλλο με εκείνα συγκροτημάτων όπως οι Queensryche ή οι Crimson Glory. Ο λόγος γίνεται για τους Hair Apparent, τη μπάντα από το Seattle της πολιτείας Washington των ΗΠΑ, που "έγραψε" τη (σύντομη) μουσική της ιστορία στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980. Αν και ιδρύθηκε το 1983, εν τούτοις δεν κυκλοφόρησε κάποια δουλειά πριν από το 1984 (δύο demos), ενώ ο πρώτος full length δίσκος κυκλοφόρησε το 1986 και ο δεύτερος (και τελευταίος) το 1989. Ενδιάμεσα είχαν κυκλοφορήσει δυο ακόμα demos, ενώ η τελευταία δισκογραφική εμφάνιση της μπάντας έγινε το 1999 με το compilation album Triad. Πρόσφατα, σχετικά, είχαμε την ευκαιρία να τους δούμε και στη χώρα μας σε μια εμφάνιση στο "Κύτταρο", στις 12 Γενάρη, που (μας) άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, ενώ είχε προηγηθεί και μια ακόμη το 2006. Μακάρι να έχουμε περισσότερα από το συγκρότημα αυτό, γιατί πραγματικά ΑΞΙΖΕ καλύτερης τύχης και θα το καταλάβετε ακούγοντας το τραγούδι...

Από τον πρώτο δίσκο, λοιπόν, το άπαιχτο Graceful Inheritance (1986, Black Dragon Records), θα ακούσουμε το Tear Down the Walls. Απολαύστε το!