Ένα ιστολόγιο για ανοιχτά μυαλά, στη μουσική και στις ιδέες... ανοιχτά στο καινούργιο, αλλά και στο κλασσικό που δεν παλιώνει ποτέ... Για μυαλά που μάχονται για το όνειρο και ονειρεύονται μάχες... Για παλιούς και νέους επαναστάτες των ήχων κι όχι μόνο...
Σήμερα η επιλογή μας είναι από ένα αρκετά γνωστό συγκρότημα από τον χώρο του ελληνικού ροκ που αν και δεν ξεφεύγει από τα στάνταρτς του είδους, επιλέχτηκε διότι το συγκεκριμένο τραγούδι τους (από το ομότιτλο παρθενικό τους άλμπουμ) είναι σε στίχους του νομπελίστα έλληνα ποιητή Γιώργου Σεφέρη, ο οποίος πέθανε σαν σήμερα στις 20 Οκτώβρη του 1971.
Ο τίτλος του κομματιού είναι "Σάββατο 31 Οκτώβρη", μια "μέρα" όπου το ροκ συναντά την ελλληνική ποίηση!
Το σημερινό τραγούδι της ημέρας προέρχεται από ένα αρκετά άγνωστο γκρουπ που, όπως πολλά άλλα τους είδους, σχηματίστηκε από αρκετά γνωστότερους, ατομικά, μουσικούς λόγω - τι άλλο - της "θητείας" τους σε πολύ γνωστές και μεγάλες μπάντες. Η σχετική αποτυχία πολλών τέτοιων projects (μεταξύ αυτών και του συγκεκριμένου), πέραν της προφανούς εξήγησης ότι αποτελούν, κάποιες φορές, δεύτερες και τρίτες επιλογές στην ιεράρχηση των ίδιων των δημιουργών τους (ιδίως όταν τα projects αυτά "τρέχουν" παράλληλα με τα "βασικά" συγκροτήματα), είναι και μια απόδειξη της σημασίας που έχει η "ταμπέλα" στη μουσική βιομηχανία. Πρόκειται για μια άκρως ενοχλητική διαπίστωση, αφού εξαιτίας της μια σειρά πολύ όμορφες δουλειές πήγαν "άκλαυτες" από πλευράς κυκλοφορίας, είτε επειδή δεν προωθήθηκαν ως κάτι το "διαφορετικό" (ενίοτε, δεν ήταν κιόλας), είτε ακριβώς για τον αντίθετο λόγο, επειδή οι διάφορες fan bases δεν ήταν διατεθειμένες να "αναγνωρίσουν" στα ινδάλματά τους "απιστίες" ως προς την πεπατημένη του ήχου των γκρουπ από τα οποία προέρχονταν.
Τέλος πάντων, αυτά όλα καλά είναι, αλλά ας πάμε και στο προκείμενο. Η μπάντα που θα μας απασχολήσει σήμερα είναι οι Seventh Key, μια αμερικάνικη hard rock μπάντα, που σχηματίστηκε το 2001 σαν ένα side-project του μπασίστα και σημερινού τραγουδιστή των Kansas, Billy Greer και του συνεργάτη του στους Streets (ένα studio-project του keyboardίστα των Kansas, Steve Walsh στο σύντομο διάστημα της απουσίας του από το διάσημο αμερικάνικο Prog rock σχήμα), βρετανού κιθαρίστα Mike Slammer (ex-City Boy). Το γκρουπ είναι ακόμα και σήμερα ενεργό, αν και η δισκογραφία του περιορίζεται σε δύο studio albums (2001, Seventh Key και 2004, Raging Fire) και ένα live album (2005, Live in Atlanta) που βγήκε και σε DVD. Από το δεύτερο δίσκο τους, Raging Fire, επιλέξαμε για τραγούδι της ημέρας το Pyramide Princess, ένα όμορφο mid-tempo κομμάτι που εντυπωσιάζει με το συνδυασμό των μεταλλικών riffs του Slammer και των "αστραφτερών", σχεδόν glam, φωνητικών του Greer. Από τις καλές (και άγνωστες) στιγμές του πιο "ψαγμένου" αμερικάνικου hard rock ρεπερτορίου. Απολαύστε το!
Συνεχίζοντας την κατά καιρούς "κατάδυσή" μας στα βαθιά, αλλά καθαρά νερά του κλασσικού ροκ ήχου, σήμερα επιλέξαμε το τραγούδι της ημέρας μέσα από τον κατάλογο μιας από τις πιο θρυλικές μπάντες του progressive/hard rock ήχου, με συνεχή παρουσία στη μουσική σκηνή από το 1969(!) μέχρι σήμερα. Φυσικά, μιλάμε για τους Βρετανούς Jethro Tull, το γκρουπ του εμβληματικού φλαουτίστα/τραγουδιστή/τραγουδοποιού κλπ. κλπ. Ian Anderson και του δυναμικού κιθαρίστα Martin Barre που έχουν μαζί δημιουργήσει, ούτε λίγο-ούτε πολύ, 20 από τα 21 συνολικά studio albums του σχήματος, πλαισιωμένοι κατά καιρούς από μια πλειάδα εξαιρετικών μουσικών, όπως ο Barriemore Barlow (1971-1980) και ο Doane Perry (1984-1991, 1993-σήμερα) στα drums, ο Jeffrey Hammond (1971-1976) και ο Dave Pegg (1979-1995) στο μπάσσο και ο Don Evan (1970-1980) στα keyboards.
Η επιλογή μας για το σημερινό τραγούδι της ημέρας, προέρχεται από το δίσκο (τον 16ο, παρακαλώ, σε σειρά) του 1987, Crest of a Knave, με τον οποίο το γκρουπ εγκαινίασε μια στροφή στον ήχο του από τον progressive ήχο, ακόμα και pop/art rock πειραματισμούς, σε μια πιο "ηλεκτρική" εκδοχή, που από πολλούς θεωρήθηκε ανάλογη του μουσικού στίγματος των Dire Straits, στην ωριμότητά τους. Η σύγκριση δεν είναι, κατά τη γνώμη μας, άστοχη: τόσο τα κιθαριστικά μέρη του Barre που παίζουν, συγκριτικά με παλαιότερες δουλειές, πιο έντονο ρόλο στις συνθέσεις, όσο και η φωνή του Anderson που έχει "χαμηλώσει" σε ύψος και "στενέψει" σε εύρος, λόγω μιας πρόσφατης εγχείρισής του στις φωνητικές χορδές, θυμίζουν πολύ τους Straits και, πιστεύουμε, θα γίνει απολύτως κατανοητή η ομοιότητα ακούγοντας την επιλογή μας, που δεν είναι άλλη από το πιο γνωστό τραγούδι του συγκεκριμένου δίσκου, το μελωδικό Budapest, που από τότε και μέχρι σήμερα παραμένει σταθερή επιλογή του γκρουπ για τα live sets του. Μια από τις καλύτερες στιγμές των Tull, στη νεότερη (αν μπορεί κανείς να μιλήσει έτσι για το 1987, αλλά τι να πει κανείς για μια μπάντα που μέχρι το 1980 είχε ήδη έναν κατάλογο από 13 albums;;;) ιστορία τους. Απολαύστε το!
Σημερινό τραγούδι της ημέρας από ένα σχετικά άγνωστο συγκρότημα, τους "House of Spirits". Γερμανοί, της σχολής του μελωδικού Power-prog metal, "ατυχησαν" όπως και πολλοί άλλοι να βγάλουν δυο δίσκους την δεκαετία του 90. Από τα μέλη τους, ο μοναδικός πολύ γνωστός είναι ο γυρολόγος drummer Jörg Michael που έχει παίξει σε πολλά σχήματα της Γερμανικής/Σκανδιναβικής metal σκηνής (με κυριότερους τους Stratovarius). Από τον πρώτο τους δίσκο "Turn Of The Tide" θα ακούσουμε ένα πολύ όμορφο κομμάτι, το "Keep Me From Dreaming"
Το σημερινό τραγούδι της ημέρας δεν θα μπορούσε να ανήκει σε άλλους από το ιστορικό συγκρότημα που επισκέπτεται την χώρα μας σήμερα για πρώτη φορά στην καριέρα τους.
Εβγαλαν το πρώτο τους album το 1974, ενώ συνολικά έχουν βγάλει 12 studio και 5 live albums (τα περισσότερα εξ αυτών την δεκαετία του 80) και για όσους έχουν ασχοληθεί με την μουσική τους είναι απορίας άξιον πως δεν απέκτησαν ποτέ το μέγεθος που θα τους αναλογούσε με βάση την συνθετική αλλά και εκτελεστική τους δεινότητα. Όμορφες μελωδίες που συνδιάζονται με δυναμικά riffs, πολύ καλή φωνή και κυρίως η όμορφη κιθάρα του Dave Meniketti, ο οποίος ειδικά στα μελωδικά σόλο εντυπωσιάζει με τον αισθαντικό ήχο του.
Μεταξύ πολλών καλών (και γρηγορότερων, πιο heavy) κομματιών που θα μπορούσαν να επιλεγούν ως τραγούδι της ημέρας, επιλέξαμε το mid-tempo μπαλαντοειδές κομμάτι κυρίως διότι η ίδιοι το αφιερώνουν στα live τους στον αδικοχαμένο μπασίστα τους Phil Kennemor. To κομμάτι προέρχεται από το φοβερό live τους "Υ&Τ live" το οποίο ηχογραφήθηκε το 1991 όταν το συγκρότημα βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας τους!
Η σημερινή επιλογή είναι ένα πραγματικά εκπληκτικό κομμάτι από ένα συγκρότημα που μεσουράνησε για κάποια χρόνια στο metal στερέωμα, αφήνωντας πίσω του 4 δίσκους αλλά με πάρα πολλά καλά κομμάτια. Κορυφαίος τους δίσκους θεωρείται (και δικαίως) ο δεύτερος δίσκς τους, το "Parallel Minds" του 1993, αλλά η σημερινή μας επιλογή είναι από το τρίτο album τους, το επισης καλό "In your Multitide" (1995), διότι θεωρώ ότι εμπεριέχει το πιο καλό και ταυτόχρονα τεχνικό αλλά άρτιο μουσικά κομμάτι τους.
Δυστυχώς, όπως πολλά group της εποχής τους, η μουσική τους καριέρα έληξε άδοξα το 1997, όταν όπως και πολλοί άλλοι έβγαλαν ένα album προσπαθώντας να μπουν και αυτοί στο κύμα του Seattle-new rock που κυριαρχούσε εκείνη την δεκαετία. Το album δεν ήταν κακό και είχε καλές στιγμές, αλλά ούτε τους βοηθησε να αποκτήσουν νέους οπαδούς (προφανώς διότι ως γκρουπ εξακολουθουσαν να είναι πολύ μελωδικοί/τεχνικοί για τα δεδομένα της εποχής) ενώ παράλληλα έχασαν και τους παραδοσιακούς οπαδούς τους που τους κατηγόρησαν για μουσική "στροφή".
O τραγουδιστής τους Roy Khan, με την έξοχη φωνή του (και από τα πιο "δυνατά χαρτια" της μπάντας), συνέχισε μετά στους Kamelot, ανεβάζωντας τους επίπεδο!
"Α million Gods" λοιπόν, ένα έξοχο μουσικά και τεχνικά κομμάτι, με πολύ όμορφες μελωδίες, στακάτη rythm section, πολυποίκιλτο σόλο και βέβαια με την απίστευτη μελωδική φωνή του Roy Khan.
Λοιπόν, σκεφτόμουν ότι πρέπει οπωσδήποτε να βάλουμε κάποιο τραγούδι της ημέρας από το συγκεκριμένο συγκρότημα και μάλιστα εδώ και πολύ καιρό. Θεωρώ τους Wishbone Ash από τα πιο "θρυλικά" hard rock σχήματα που έχουν ποτέ υπάρξει, με ουσιαστική συμβολή στην ίδια την εξέλιξη του μουσικού αυτού ήχου. Υπήρξαν μια από τις πρώτες - αν όχι η πρώτη - rock μπάντα που χρησιμοποίησε δύο lead κιθάρες συγχρόνως, αποτελώντας πηγή έμπνευσης, στη συνέχεια, για συγκροτήματα όπως οι Thin Lizzy, οι Iron Maiden, οι Judas Priest κλπ. Στην τεράστια ιστορία τους, πειραματίστηκαν σε ένα τεράστιο εύρος ακουσμάτων, από το blues rock, το psychedelic και το progressive rock των πρώτων LP, μέχρι τα "σκληρά", σχεδόν "μεταλλικά" ακούσματα που μας πρόσφεραν στα μέσα της δεκαετίας του '80. Αυτό, δείχνει και την ποιότητα των μουσικών που την απάρτιζαν σε κάθε στιγμή. Βεβαίως, γνώρισαν πάρα πολλές μεταβολές στο σχήμα τους, όμως παραμένει αξεπέραστο το αρχικό line-up με τους Martin Turner (bass/vocals), Andy Powell (guitar/vocals), Ted Turner (guitar/vocals) και Steve Upton (drums). Εξίσου - κατά την άποψή μας οριακά μικρότερη - δημιουργική ήταν και η συνεισφορά του Laurie Wisefield (guitar/vocals) που αντικατέστησε τον Ted Turner μετά τους τέσσερις πρώτους δίσκους τους.
Η αντικειμενική δυσκολία που έχεις, όταν προσεγγίζεις ένα τέτοιο μεγαθήριο της ροκ, είναι ότι ...δεν ξέρεις ποιο κομμάτι να πρωτοδιαλέξεις! Έτσι, το αφήσαμε στην τύχη και, πιο συγκεκριμένα, στη "χαλαρή" μου διάθεση χθες τη νύχτα, που προσανατόλισε προς την πιο μελωδική, soft πλευρά της δισκογραφίας τους. Όχι ότι κι έτσι η επιλογή δεν είναι δύσκολη, δηλαδή. Απλά, το συγκεκριμένο κομμάτι μου αρέσει πάρα πολύ και, ειδικά, στη συγκεκριμένη extended live version από την περιοδεία για την προώθηση του New England LP, το 1976 (το video είναι από τη συναυλία στην Κολωνία, στην ΟΔ Γερμανίας). Φίλοι του ροκ και του MUSIC FOR REBELS WEB RADIO, η εκπληκτική μπαλάντα Persephone, από τον πέμπτο δίσκο των Wishbone Ash, "There's the Rub" του 1974, είναι το σημερινό τραγούδι της ημέρας.
Υπάρχουν κακές, μέτριες, καλές, ακόμα και θρυλικές ροκ μπάντες. Οι Wishbone Ash, όπως και μερικές, λίγες ακόμα, είναι κάτι περισσότερο: είναι οι λόγοι για τους οποίους ακούμε αυτή τη μουσική. Απλά, απολαύστε τους...