Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...12/9/2012

Με καθυστέρηση, μεν αλλά κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Τραγούδι της ημέρας, σήμερα (στην πραγματικότητα χθες), μια από τις καλύτερες στιγμές - κατά την ταπεινή μας άποψη - του "άγνωστου" βρετανικού metal των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του '80. Μια μπάντα, οι Tytan, βγαλμένη μέσα από το "κίνημα" του New Wave Of British Heavy Metal, με ποιότητα και χαρακτηριστικά που ήταν "για πολύ ψηλά". Και ναι μεν η ίδια η μπάντα δεν τα κατάφερε ("έβγαλε" έναν μόνο δίσκο και ένα single), κάποια μέλη της όμως είχαν το καθένα τη δική του ποιότητα και ξεχωριστή διαδρομή. Ο χαρισματικός τραγουδιστής Norman "Kal" Swan συνέχισε την καριέρα του στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, ιδρύοντας τους Lion και, αργότερα, τους Bad Moon Rising μαζί με τον Doug Aldrich (στην κιθάρα, μετέπειτα στους Dio και Whitesnake). Στα drums, στο δίσκο συμμετέχει ο Les Binks (ex-Judas Priest και στη συνέχεια Lionheart όπου συναντήθηκε με τον Dennis Stratton των Iron Maiden) για να αντικατασταθεί στα Live που ακολούθησαν από τον Simon Wright, ο οποίος μετά τη διάλυση του γκρουπ, συνέχισε στους AC/DC, Dio και UFO. Το μπάσο "ανήκει" στον Kevin "Skitz" Riddles των Angel Witch, ενώ στις κιθάρες οι "άγνωστοι" Steve Mann και Stevie Gibbs. Καθόλου άσχημα, έτσι;


Από το μοναδικό λοιπόν δίσκο των Tytan, που βγήκε στην κυκλοφορία περιπετειωδώς, το 1985, τρία χρόνια μετά την ηχογράφησή του και αφού η εταιρεία Kamaflage στην οποία είχε αρχικά υπογράψει το γκρουπ είχε χρεοκοπήσει, ακούμε το υπέροχο opening track (και μοναδικό single track) με τίτλο Blind Men and Fools. Κλασσικό βρετανικό melodic metal, παιγμένο χωρίς εκζήτηση, αλλά πολύ, μα πάρα πολύ καλά. Enjoy!

Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012

Άχ, η δύναμη βγαίνει απ'τις γροθιές...

...κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα
Από στόμια βγαίνει η δύναμη
κι όχι απ'τα στόματα
Σύντροφοι, γνωστό αυτό,
Ήταν, είναι και μένει αληθινό
Κι αυτή είναι η πολύτιμη αλήθεια
της Unidad Popular! (Wolf Biermann, "Unidad Popular")

Χθες ήταν μέρα επετείων. "Μαύρων", ως επί το πλείστον. Διόλου τυχαία, διαλέξαμε δια χειρός του καλού μου Red Alert να αφιερώσουμε το "τραγούδι της ημέρας" στο Victor Jara, το γνήσιο αγωνιστή (ήταν μέλος του χιλιάνικου Κομμουνιστικού Κόμματος) και λαϊκό καλλιτέχνη, που πλήρωσε με το αίμα του μαζί με χιλιάδες άλλους απλούς και επώνυμους μαχητές την επιβολή του στρατιωτικού-φασιστικού καθεστώτος του Πινοσέτ. Χθες ήταν η επέτειος, λοιπόν, της ανατροπής της εκλεγμένης κυβέρνησης της Unidad Popular από τα ανδρείκελα των αμερικάνων και των εγχώριων ολιγαρχών που δρούσαν σε στενή συννενόηση μαζί τους. Η Unidad Popular ("λαϊκή ενότητα") ήταν το όνομα του συνασπισμού σοσιαλιστών, κομμουνιστών και άλλων αριστερών δυνάμεων υπό τον Salvador Alliente, επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος Χιλής, που πήρε την κυβερνητική εξουσία στις εκλογές του 1970, με πρόγραμμα βαθιών αλλαγών "που θα οδηγούσαν σε μια σοσιαλιστική Χιλή", όπως δήλωνε ο Alliente.



Στο πρόγραμμα της Unidad Popular περιλαμβάνονταν εκτεταμένες εθνικοποιήσεις των βασικών πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας και κυρίως των ορυχείων χαλκού, που ως τότε τους λυμαίνονταν κυρίως αμερικάνικα μονοπώλια, σε συνδυασμό με εκτεταμένη αγροτική μεταρρύθμιση (αναδιανομή της γης σε ακτήμονες αγρότες), μέτρα αναβάθμισης των εργατικών δικαιωμάτων και εξωτερική πολιτική εθνικής ανεξαρτησίας και απεμπλοκής από τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Αναπόφευκτα, η προσπάθεια εφαρμογής του προγράμματος αυτού την έφερε σε σύγκρουση με τα συμφέροντα αυτά, με αποτέλεσμα την μεθόδευση από τη CIA και αντιδραστικούς κύκλους της μεγαλοαστικής τάξης και του στρατού της Χιλής της ανατροπής της, όπως ανέφερε και στο κείμενο της χθεσινής ανάρτησης ο Red Alert και το θάνατο του ίδιου του Alliente (δολοφονία ή κατ΄άλλους αυτοκτονία του για να μη συλληφθεί από τους πραξικοπηματίες), στις 11 Σεπτέμβρη του 1973. Ακολούθησε λουτρό αίματος στους δρόμους της Χιλής, με χιλιάδες νεκρούς, βασανισμένους και εκτοπισμένους δημοκράτες πολίτες, κυρίως κομμουνιστές και σοσιαλιστές, μεταξύ των οποίων και του Victor Jara, για τον οποίο μιλήσαμε χθες και παραπάνω.



Πρέπει να σημειωθεί ότι στο ίδιο το εσωτερικό της Unidad Popular υπήρξε έντονη συζήτηση για το πως δε θα έφτανε η κατάσταση έως εκεί: αφενός μια σειρά δυνάμεις στο εσωτερικό της συμμαχίας, αφετέρου ρεαλιστές δημοκράτες αξιωματικοί (όπως ο επικεφαλής του στρατού στρατηγός Πρατς), βλέποντας τη λυσσασμένη αντίδραση των χιλιανών ολιγαρχών και των συνεργατών τους στο εξωτερικό, τις δυο πρώτες αποτυχημένες απόπειρες πραξικοπήματος και όλη την εκστρατεία υπονόμευσης της κυβέρνησης, κάλεσαν τον Alliente να προχωρήσει στον εξοπλισμό του λαού, στη συγκρότηση λαϊκής πολιτοφυλακής και στην ανάληψη πρωτοβουλιών για το τσάκισμα των αντιδραστικών θυλάκων, τόσο στο στρατό, όσο και σε άλλους χώρους (π.χ. την ένωση ιδιοκτητών φορτηγών ΔΧ που έκανε εμπάργκο εισαγωγής αγαθών, καθ'υπόδειξη της CIA, στερώντας το λαό από βασικά είδη πρώτης ανάγκης σε μια προσπάθεια να κλονιστεί η λαϊκή υποστήριξη στην κυβέρνηση). Όμως, παραμένοντας δέσμιος των αυταπατών ότι η αντίδραση θα σεβαστεί το λαό και ότι η "επανάσταση" (όπως την φανταζόταν ο ίδιος) έπρεπε και μπορούσε να είναι αναίμακτη, ο Alliente απέρριψε τις εισηγήσεις αυτές. Κάτι χειρότερο: στη θέση του δημοκράτη Πρατς, διόρισε επικεφαλής του στρατού τον Augusto Pinoset, τον άνθρωπο που θα ηγείτο του πραξικοπήματος(!), Έγινε, έτσι, τόσο ο ίδιος, όσο και ένας ολόκληρος λαός, τραγικό θύμα της επιλογής του...

Παρά τον αναμφισβήτητα ριζοσπαστικό και ηρωικό αγώνα της Unidad Popular, λοιπόν, πρέπει να ειπωθούν και κάποια πράγματα με το όνομά τους. Στα ερείπια του προεδρικού μεγάρου της Χιλής, εκτός από τη δημοκρατία, συντρίφτηκαν και οι αυταπάτες ότι τέτοια ριζοσπαστικά συνθήματα - σαν κι αυτά της κυβέρνησης Alliente - μπορούν να γίνουν "αποδεκτά" από το "βαθύ κράτος" της μεγαλοαστικής τάξης, το οποίο είναι πέρα και πάνω από τους τυπικούς κοινοβουλευτικούς κανόνες. Συντρίφτηκε η αυταπάτη (την οποία έτρεφαν όχι μόνο τα μετριοπαθή σοσιαλιστικά κόμματα, αλλά και η ίδια η τότε ηγεσία του ΚΚ Χιλής, ανεξάρτητα αν μετά συνειδητοποίησε το λάθος της και διόρθωσε την γραμμή της) όχι, χωρίς την κατάργηση των βασικών οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών στηριγμάτων αυτού του καθεστώτος, ακόμα και τίμιες προσπάθειες για μια προοδευτική, ανεξάρτητη πορεία μιας χώρας και ενός λαού, είναι καταδικασμένες σε ήττα. Με το "μισό βήμα" δεν πας πουθενά, έτσι δείχνει η ιστορία των κοινωνικών αγώνων. Ή θα το κάνεις ολόκληρο, ή θα πας πιο πίσω κι από εκεί που ξεκίνησες. Αυτή την πολύτιμη πείρα, ας μην την ξεχάσουμε πίσω από τους εγκωμιαστικούς λόγους και τις εκδηλώσεις μνήμης. Η καλύτερη τιμή προς τους νεκρούς του χιλιάνικου λαού και όλων των λαών του κόσμου που πάλεψαν και παλεύουν για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση, είναι το να μάθουν από τα λάθη τους. Μόνο έτσι, η νίκη θα είναι των λαών. Venceremos!

Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...11/9/2012

Το σημερινό τραγούδι είναι αφιερωμένο στον VICTOR JARA, τον χιλιανό καλλιτέχνη ο οποίος βασανίστηκε άγρια, (του έσπασαν τα χέρια για να μη ξαναπαιξει κιθάρα) και μετέπειτα δολοφονήθηκε απο τη χούντα του Πινοσέτ, στο στάδιο που πλέον φέρει το όνομα του και ήταν το στάδιο που χρησιμοποίησε η συγκεκριμένη Χούντα για εκτελέσεις και βασανισμούς.
Αφορμή για αυτήν την επιλογή αποτελεί η σημερινή "επέτειος" από την έναρξη της Χούντας στην Χιλή το 1973, η οποία ανέτρεψε την νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση του Προέδρου της Χιλής Σαλβατόρ Αλιέντε, δολοφονώντας και τον ίδιο.
Ο "ενοχλητικός" μαρξιστής πρόεδρος προσπάθησε να εφαρμόσει ένα εκτεταμένο πρόγραμμα εθνικοποιήσεων και κολλεχτιβοποιήσεων στην οικονομία της Χιλής με προμετωπίδα την εθνικοποιήση των μεταλλείων χαλκού της Χιλής που επί δεκαετίες εκμεταλλευόντουσαν αμερικάνικες εταιρείες, ενώ ειχε πάρει και μια σειρά κοινωνικά μέτρα για τις φτωχότερες τάξεις όπως δωρεάν διανομή γάλακτος στα σχολεία και στις φτωχές οικογένεις κοκ.
Η "δημοκρατικές" ΗΠΑ όμως είχαν άλλη γνώμη και μετά από 2 αποτυχημένα πραξικοπήματα, με σχεδιασμό του Χένρυ Κισσινγκερ, τον ανέτρεψαν τελικά την 11 του Σεπτέμβρη του 1973 μετά από μια συντονισμένη επίθεση από ξηράς και αέρος.
Οι σχεδόν άοπλοι οπάδοι της κυβέρνησης δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στα τανκ και ο Πρόεδρος Αλιέντε πέθανε με το όπλο στο χέρι μέσα στο προεδρικό μέγαρο κατά την εισβολή των στασιαστών.
Στη συνέχεια ο στρατός μάζεψε χιλιάδες υποστηρικτές της κυβέρνησης μέσα στο εν λόγω στάδιο, τους οποίους βασάνισε και δολοφόνησε

GALEXICO λοιπόν και "Victor Jara's hands"


Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...10/9/2012

Καλή εβδομάδα σε όλη την παρέα του MUSIC FOR REBELS WEB RADIO! Ξεκίνημα της εβδομάδας και, συγχρόνως, πέρασμα σε κάτι ιδιαίτερο: το πρώτο "αφιέρωμα" στην ελληνική metal σκηνή και ειδικά, σε αυτή των "ηρωικών χρόνων" της δεκαετίας του '80. Το συγκρότημα που επιλέξαμε σήμερα να ανοίξει αυτή τη "σελίδα" της μουσικής μας μνήμης, έρχεται από τη Θεσσαλονίκη. Είναι οι Nortwind και από το πολύ καλό, κατά τη δική μας άποψη (παρά τα γνωστά προβλήματα στην παραγωγή που είναι κοινός τόπος για όλα τα metal groups της περιόδου στη χώρα) δίσκο τους του 1987, Mythology, επιλέξαμε το Medea σαν σημερινό τραγούδι της ημέρας. Ελπίζουμε να σας αρέσει και να σας μεταφέρει λίγο το κλίμα εκείνης της όμορφης εποχής...


Για όποιον θέλει περισσότερες πληροφορίες και υλικό για τους Northwind, αλλά και άλλα ελληνικά σχήματα της περιόδου, μια πολύ καλή διεύθυνση είναι το blog Hellenic Metal, όπου και υπάρχει ξεχωριστή σελίδα για το συγκρότημα. Θα επανέλθουμε με περισσότερα, εν ευθέτω. Άλλωστε, όπως λένε, αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...

Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...9/9/2012

Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, πρόλαβα ωστόσο να ανεβάσω το σημερινό τραγούδι της ημέρας. Θα ήταν κρίμα να χάλαγε το "σερί" των τελευταίων ημερών, αφιερωμένο σε σπουδαία, πλην όμως λιγότερο γνωστά συγκροτήματα από το χώρο της αμερικάνικης κλασσικής μέταλ σκηνής των μέσων της δεκαετίας του '80. Στο πάνθεον των - γνωστών, λιγότερο γνωστών και άγνωστων - συγκροτημάτων της εποχής, ξεχωριστή θέσω κατέχουν οπωσδήποτε και οι σημερινοί μας καλεσμένοι, οι Q5, η μπάντα του κυρίου Floyd Rose, κιθαρίστα και βασικού συνθέτη του γκρουπ, ο οποίος έμελλε να γίνει πολύ περισσότερο γνωστός ως πρόσωπο και "ευρεσιτέχνης" του χώρου, παρά το συγκρότημα το οποίο ίδρυσε και του οποίου "ηγήθηκε". Φυσικά, μιλάμε για το περίφημο Floyd Rose Locking Tremolo, ένα επαναστατικής σχεδίασης "εργαλείο" στην ηλεκτρική κιθάρα, που βελτίωσε πολύ τη σταθερότητα του ήχου της, ακόμα και υπό συνθήκες πολύ μεγάλων "φορτίων" παραμόρφωσης. Εφεύρεση του Floyd D. Rose από το 1977, έμελλε να γίνει γνωστή στα χέρια διάσημων βιρτουόζων, όπως ο Steve Vai, ο Joe Satriani, ο Eddie Van Halen και άλλων, φυσικά και του ίδιου του Rose, μέσα από τη μπάντα του, τους Q5. Δύο δίσκοι (1984, Steel the Light και 1985, When the Mirror Cracks), δύο demos (1983 και 1984) και ένα single (1985, Steel the Light) είναι όλα όσα πρόλαβε να αφήσει πίσω της αυτή η ξεχωριστή μπάντα. Λίγα κι όμως, τόσα πολλά...


Από τον πρώτο δίσκο, λοιπόν, του 1984, διαλέξαμε το πιο γνωστό και - κατά τη γνώμη μας - καλύτερο τραγούδι του: το δυνατό, μελωδικό Lonely Lady, ένα τυπικό in-your-face-rocker κομμάτι, με μελωδική κιθάρα και όμορφα φωνητικά, κλασσικό δείγμα μελωδικού μέταλ της εποχής του. Οι στίχοι είναι διαθέσιμοι εδώ. Απολαύστε το!

Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...8/9/2012

Κοιτώντας πίσω στις επιλογές μου, μέχρι σήμερα, διαπίστωσα μια μεγάλη έλλειψη: κανένα τραγούδι από το χώρο του ξένου ροκ/μέταλ με γυναικεία φωνητικά. Μεγάλη παράλειψη, αν σκεφτεί κανείς πόσες κορυφαίες frontwoman έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στο είδος, ανά τις δεκαετίες. Σήμερα, λοιπόν, ήρθε η ώρα να κάνουμε την αρχή και σε αυτό τον τομέα. Και παράλληλα, να συνεχίσουμε στο κλίμα της χθεσινής μας επιλογής: των "ξεχασμένων διαμαντιών" της metal παράδοσης των 80'ς. Αν, μάλιστα, θέσουμε κι άλλες προδιαγραφές στην αναζήτησή μας, όπως το να κινηθούμε στο χώρο του αμερικάνικου underground metal, με μελωδικά και δυνατά κιθαριστικά μέρη... κάπου εκεί οι επιλογές περιορίζονται σημαντικά και το group που θα μας "προμηθεύσει" το σημερινό τραγούδι της ημέρας προβάλλει ως ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση...


Σκεφτείτε: ένας σπουδαίος βιρτουόζος της κιθάρας, μια χαρισματική γυναικεία φωνή, χώρος οι ΗΠΑ των μέσων της δεκαετίας του '80, κλασσικός underground metal ήχος. Σχεδόν μονοσήμαντα ο νους πάει στη σπουδαία μπάντα του David T. Chastain, με τη φωνάρα της Leather Leone. Από το δεύτερο (1986) δίσκο των Chastain, Ruler of the Wasteland, διαλέξαμε το Angel of Mercy, ίσως το πιο "σκοτεινή" και υποβλητική στιγμή της δισκογραφικής αυτής δουλειάς, απολύτως ενδεικτική τόσο για τα φωνητικά χαρίσματα της Leone, όσο και για τις καταπληκτικές ικανότητες του David στην κιθάρα. Ένα αληθινό διαμάντι των 80'ς, στην επιφάνεια για όλη την παρέα του MUSIC FOR REBELS WEB RADIO. Enjoy και καλό σαββατοκύριακο ρε παιδιά! 

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2012

Το τραγούδι της ημέρας ...7/9/2012

Αφού για μερικές μέρες περιπλανηθήκαμε στα όμορφα μονοπάτια του hard rock και του AOR, ήρθε σήμερα η ώρα να επιστρέψουμε σε πιο μεταλλικά μονοπάτια, χωρίς όμως να χαθεί αυτό το μελωδικό touch που δίνει σε αυτή τη μουσική το ξεχωριστό της χρώμα. Πίσω στα 80'ς λοιπόν, με ένα από τα groups που "έλαμψαν" σαν κομήτες, χωρίς δυστυχώς να αφήσουν παρά μικρή "ουρά" πίσω τους - ο φίλος μου ο Red Alert σε μια προηγούμενη ανάρτηση το είπε πολύ όμορφα, με τη μόδα του grunge και πόσους αξιόλογους ροκάδες πήρε μαζί της στο έρεβος...


Από τον πρώτο (από τους συνολικά δύο - αλλά τι δύο!) δίσκους των Fifth Angel, τον ομώνυμο του 1986, η επιλογή μας σήμερα είναι το επικό, "ογκώδες" και μελωδικό Cry Out The Fools. Στίχοι και άλλες πληροφορίες για το πολύ καλό αυτό αμερικάνικο proto-power metal σχήμα από το Bellevue των ΗΠΑ είναι διαθέσιμες εδώ. Άντε και καλό, δυνατό, ηλεκτρικό μας σαββατοκύριακο!!!